επιθυμία…

Πολλές φορές σκέφτομαι ένα κοινό τρόπο έκφρασης δυο φαινομενικά διαφορετικών μεγεθών: η Εκκλησία του Χριστού και οι εραστές δε φοβούνται τα μεγάλα λόγια: «…για πάντα, μέχρι να τελειώσει ο χρόνος!»

“Ουκ επιθυμήσεις την γυναίκα του πλησίον σου … ούτε όσα τω πλησίον σου εστί». H δέκατη από τις Εντολές που αναφέρεται στην επιθυμία είναι το χέρι που πριονίζει τα ξυλοπόδαρα του Νόμου. Ο Χριστός δεν έρχεται για να καταργήσει το Νόμο, αλλά για να τον συμπληρώσει, για να τον ολοκληρώσει. Η θεολογική σπαζοκεφαλιά του Νόμου και των Κανόνων της Εκκλησίας λύνεται σ΄ όσους αναγνωρίζουν στο πρόσωπο του Χριστού το μυστήριο του Λόγου που έγινε άνθρωπος και εκούσια ακολούθησε το θέλημα του Πατέρα, «για να ζήσει ο κόσμος».

Η επιθυμία κατά τη δέκατη εντολή πέφτει στο είδωλο του εαυτού μας και επιστρέφει με ορμή καταπάνω μας, με σκοπό να μας φέρει στα άκρα. «Δες τον εαυτό σου επιτέλους! Εάν το έκανες αυτό, ποτέ δε θα χρειαζόταν να σου πω ‘μην κλέψεις’, ‘μη μοιχεύσεις’, θα σου έλεγα μιας και δεν κάνεις τίποτα από όλα αυτά, έλα να σου πω πως μπορούμε να ανταμώσουμε.»

Ο Νόμος υπόσχεται στους τηρητές του ευδαιμονία, μακροημέρευση, καλλιτεκνία, αίσθημα ασφάλειας, ευτυχία (βλ. Λευιτικόν 26, 3). Ναι. Υπόσχεται όμως και τον ερχομό Εκείνου που θα ελευθερώσει τους ανθρώπους από την ανταποδοτική χάρη και θα δώσει σε κάθε κύτταρο της ύπαρξής μας ελευθερία. Το «ουκ επιθυμήσεις» είναι η επαγγελία της ελευθερίας, της όντως αγάπης, της τρέλας να μην επιθυμώ να βυθιστώ στα απύθμενα βάθη του φόβου όσων δεν έζησα, εκείνων για τα οποία δεν ταιριάζω, του φόβου όσων γίνονται σκόνη μόλις πάω να τα αγγίξω.

Η αγάπη τελικά δεν είναι ένα σημάδι πως απλά ζω καλά· είναι η μοναδική ένδειξη πως είμαι ζωντανός και κάπου πηγαίνω, στρέφω την επιθυμία μου και δε με στρέφει εκείνη. Ζω, άρα αγαπιέμαι και αγαπώ, όπως είπαν κάποιοι, μόνο όταν κατορθώσω να δω στον διπλανό μου όχι επιτεύγματα και υποχρεώσεις, αλλά τον αδελφό.

Άλλες φορές πάλι αναρωτιέμαι αν Εκείνος στενοχωριέται το ίδιο μ΄ εμένα, κάθε φορά που η προσπάθειά μας να συναντηθούμε αποτυγχάνει. Ο Χριστός, εάν δεν είχε πονέσει, εάν δεν είχε βρεθεί εξαρχής σε μια σπηλιά γεμάτη χνώτα από βόδια, θα είχα περισσότερους λόγους να πιστεύω κάτι τέτοιο. Η απογοήτευσή μου αυτή να ξεκινά από τη «στραβή επιθυμία», την ακόρεστη ή από την απουσία Εκείνου που θα μου ΄δινε το κουράγιο να μην είμαι ένας κατοπινός παραβάτης του Νόμου;

Είμαστε πολύ αδύναμοι να εμπιστευθούμε τον Θεό. Συνεχώς κερδίζουμε (θελήματα και ψυχές)· συνεχώς χάνουμε κι έτσι πνίγεται η Επανάσταση – και μέσα σ΄ αυτήν τη λέξη κι η Ανάσταση. Ο Χριστός δίδαξε να ζητούμε να γίνει το θέλημα του Πατέρα, ο Ίδιος έσφιξε τα δόντια και το έκανε. Ούτε μια φορά δε μπόρεσα να αντέξω αυτό το ‘γενηθήτω’. Στην άλλη γραμμή του τηλεφώνου υπήρχε κάποιος που δεν είχε λευχαιμία, αλλά λευκοπενία, θα ζούσε και δε θα πέθαινε, θα γύριζε σπίτι, άλλοτε, θα κατέληγα με ένα διαφορετικό πτυχίο, κι όμως είχα περάσει σε μια σχολή που δεν επιθυμούσα, και, σαν από θαύμα, θα έκανα γυναίκα μου εκείνη που τελικά ξέχασα να μπω στον κόπο να γνωρίσω… Ας είναι.

Κάπου, στην επόμενη στροφή του δρόμου, θα νικήσεις Εσύ κι όχι εγώ. Μόνο σ΄ αυτό ελπίζω. Εκείνη τη φορά – είναι Συμφωνία αυτό! – θα με νικήσεις Εσύ. Είναι η ελπίδα που ΄χω πάντοτε πως θα συναντηθούμε. «Πάντοτε, νυν και αεί και εις τους αιώνας των αιώνων».

 

Κείμενο: Σταμάτης Ι. Σταματόπουλος

 

Ακούστε: Madeleine Peyroux – Dance me to the end of love

 

o τρόπος λειτουργίας αυτής της σελίδας

Αγαπητοί φίλοι

Η επιτροπή διαχείρισης αυτής της σελίδας αποφάσισε ότι για τη διασφάλιση του δημόσιου διαλόγου και για να αποφεύγονται πλατειασμοί και επαναλήψεις ή τυχόν μονοπωλήσεις του διαλόγου μεταξύ των συμμετεχόντων στη συζήτηση ενός θέματος, κάθε θέμα θα παραμένει ανοιχτό για συζήτηση για 10 μέρες και αμέσως μετά θα κλείνει η δυνατότητα ανάρτησης σχολίων (θα μπορεί, όμως, πάντα να διαβάσει κανείς τα σχόλια που έχουν ήδη αναρτηθεί).

Έτσι, το κείμενο του π. Σμέμαν για την πίστη δε θα είναι ανοιχτό για σχολιασμό μετά από ένα 24ωρο, ενώ σύντομα θα αναρτηθεί το επόμενο κείμενο προς συζήτηση.

Υπενθυμίζουμε πώς μέσα από αυτή την ηλεκτρονική σελίδα επιθυμούμε να δώσουμε τη δυνατότητα για ανταλλαγή αγωνιών και προβληματισμών σε όσους το επιθυμούν, χωρίς να έχουμε πάντα τις απαντήσεις για όλα τα θέματα. Οι απαντήσεις κατακτώνται με τη βοήθεια του Θεού μέσα από τον προσωπικό αγώνα και την αναζήτηση του καθενός από μας.

Ευχαριστούμε από καρδιάς για το αγκάλιασμα αυτής της προσπάθειας στο ξεκίνημά της.

“εάν μη ίδω … ου μη πιστεύσω”

Αυτά είπε ο απόστολος Θωμάς (που εορτάσαμε τη μνήμη του πριν λίγες μέρες, στις 6 του Οκτώβρη), ένας από τους δώδεκα μαθητές του Χριστού, μόλις άκουσε τα ευχάριστα νέα αυτών που είχαν δει τον σταυρωμένο και θαμμένο Διδάσκαλό τους να ανασταίνεται “εκ των νεκρών”. “Εάν μη ίδω … ου μη πιστεύσω”. Δεν είναι αυτή η “επιστημονική προσέγγιση” στο σύγχρονο λόγο μας; Ο Χριστός μας λέει όμως “μακάριοι οι μη ιδόντες και πιστεύσαντες”, δίνοντάς μας μια άλλη προσέγγιση, ένα άλλο πρότυπο, μια άλλη δυνατότητα.

Εάν γνωρίζω μόνο ό,τι βλέπω, αγγίζω, μετρώ και αναλύω, πόσο λίγα πράγματα στην πραγματικότητα γνωρίζω! Ολόκληρος ο κόσμος τότε του ανθρώπινου πνεύματος πέφτει έξω, μαζί με όλη τη διαίσθηση και τη βαθιά γνώση που απορρέει όχι από το “βλέπω” ή “αγγίζω” αλλά από το “σκέφτομαι” και ιδιαίτερα από το “στοχάζομαι-θεωρώ”.

Αυτό που εκπίπτει είναι το πεδίο της γνώσης που για αιώνες ρίζωνε όχι στην εξωτερική, παρατηρήσιμη εμπειρία, αλλά σε μια άλλη ανθρώπινη ιδιότητα, σε μια καταπληκτική και ίσως ακατανόητη ικανότητα που ξεχωρίζει τους ανθρώπους από ο,τιδήποτε άλλο και τους κάνει αληθινά μοναδικούς. Τώρα ακόμη και τα ρομπότ, τα μηχανήματα και οι υπολογιστές μπορούν να αγγίξουν, να χειριστούν και να χρησιμοποιήσουν αντικείμενα, μπορούν να κάνουν ακριβείς μετρήσεις, ακόμη και προβλέψεις. Εδώ, όμως, είναι, κάτι που κανένα ρομπότ, υπό οποιαδήποτε συνθήκη, δε θα μπορούσε ποτέ να κάνει: να γεμίσει από θαύμα, από δέος, να αισθανθεί, να κινηθεί από τρυφερότητα, να χαρεί, να δει ο,τιδήποτε δεν μπορεί να ιδωθεί με οποιαδήποτε μέτρηση ή ανάλυση.

Είναι πράγματι αλήθεια πως δε βλέπεις ούτε ακούς; Είναι όντως αλήθεια πως στο βαθύτερο κομμάτι της συνείδησής σου, μακρυά από κάθε ανάλυση, μέτρηση και ψηλάφηση, ούτε βλέπεις ούτε αισθάνεσαι ένα άσβεστο, ακτινοβόλο φως, δεν ακούς τους ήχους μιας αιώνιας φωνής: “Εγώ ειμί η οδός, η ανάστασις και η ζωή…”; Είναι όντως αλήθεια πως στο βάθος της ψυχής σου δεν αναγνωρίζεις το Χριστό μέσα μας, μέσα μου να απαντά στον Θωμά “μακάριοι οι μη ιδόντες και πιστεύσαντες”;

Σας προσκαλούμε σε μια συζήτηση γύρω από τι είναι πίστη για τον καθένα από μας και περιμένουμε τα σχόλια σας.

 

Κείμενο: από το “Εορτολόγιο” του π. Αλ. Σμέμαν

Εικόνα Αγ. Θωμά: π. Ανδρέας Tregubov

Φωτογραφία: “Birth of beauty” (Olga Peftieva)

 

Ακούστε: Fairuz – Good Friday

το ποτάμι

Ι

Να μη βουτήξεις

στα νερά,

να μην περάσεις πέρα

 

γιατί είν΄ η νύχτα αδιάβατη

και ο βυθός μικραίνει,

 

τα δίχτυα σκίζει,

σπάει κουπιά,

τα χέρια δένει κόμπο.

 

ΙΙ

Πέτρα μη ρίξεις

στο βυθό

σταγόνα να μη σε ΄βρει

 

γιατί αλλάζουν τα νερά

και σμίγουνε οι όχθες

κι όσοι το φως δε χάσουνε

χάνουν φωνή και γνώση.

 

ΙΙΙ

Δε γυρίζει πίσω.

Το ποτάμι και συ.

 

Σταμάτης Ν. Παπασταματέλος (από τη συλλογή “Άλλοι”, εκδ. Αρμός 1996)

 

(photo by Alexander Fursov)

 

Ακούστε:

Σταμάτης Σπανουδάκης – Για τη Σμύρνη (από το soundtrack της ταινίας “Νύφες”)

καλώς βρεθήκαμε

ένα διαδικτυακό σταυροδρόμι που θα διασταυρώνουμε τις σκέψεις μας και τις αναζητήσεις μας…

καλά συναπαντήματα!