Πολλές φορές σκέφτομαι ένα κοινό τρόπο έκφρασης δυο φαινομενικά διαφορετικών μεγεθών: η Εκκλησία του Χριστού και οι εραστές δε φοβούνται τα μεγάλα λόγια: «…για πάντα, μέχρι να τελειώσει ο χρόνος!»

“Ουκ επιθυμήσεις την γυναίκα του πλησίον σου … ούτε όσα τω πλησίον σου εστί». H δέκατη από τις Εντολές που αναφέρεται στην επιθυμία είναι το χέρι που πριονίζει τα ξυλοπόδαρα του Νόμου. Ο Χριστός δεν έρχεται για να καταργήσει το Νόμο, αλλά για να τον συμπληρώσει, για να τον ολοκληρώσει. Η θεολογική σπαζοκεφαλιά του Νόμου και των Κανόνων της Εκκλησίας λύνεται σ΄ όσους αναγνωρίζουν στο πρόσωπο του Χριστού το μυστήριο του Λόγου που έγινε άνθρωπος και εκούσια ακολούθησε το θέλημα του Πατέρα, «για να ζήσει ο κόσμος».

Η επιθυμία κατά τη δέκατη εντολή πέφτει στο είδωλο του εαυτού μας και επιστρέφει με ορμή καταπάνω μας, με σκοπό να μας φέρει στα άκρα. «Δες τον εαυτό σου επιτέλους! Εάν το έκανες αυτό, ποτέ δε θα χρειαζόταν να σου πω ‘μην κλέψεις’, ‘μη μοιχεύσεις’, θα σου έλεγα μιας και δεν κάνεις τίποτα από όλα αυτά, έλα να σου πω πως μπορούμε να ανταμώσουμε.»

Ο Νόμος υπόσχεται στους τηρητές του ευδαιμονία, μακροημέρευση, καλλιτεκνία, αίσθημα ασφάλειας, ευτυχία (βλ. Λευιτικόν 26, 3). Ναι. Υπόσχεται όμως και τον ερχομό Εκείνου που θα ελευθερώσει τους ανθρώπους από την ανταποδοτική χάρη και θα δώσει σε κάθε κύτταρο της ύπαρξής μας ελευθερία. Το «ουκ επιθυμήσεις» είναι η επαγγελία της ελευθερίας, της όντως αγάπης, της τρέλας να μην επιθυμώ να βυθιστώ στα απύθμενα βάθη του φόβου όσων δεν έζησα, εκείνων για τα οποία δεν ταιριάζω, του φόβου όσων γίνονται σκόνη μόλις πάω να τα αγγίξω.

Η αγάπη τελικά δεν είναι ένα σημάδι πως απλά ζω καλά· είναι η μοναδική ένδειξη πως είμαι ζωντανός και κάπου πηγαίνω, στρέφω την επιθυμία μου και δε με στρέφει εκείνη. Ζω, άρα αγαπιέμαι και αγαπώ, όπως είπαν κάποιοι, μόνο όταν κατορθώσω να δω στον διπλανό μου όχι επιτεύγματα και υποχρεώσεις, αλλά τον αδελφό.

Άλλες φορές πάλι αναρωτιέμαι αν Εκείνος στενοχωριέται το ίδιο μ΄ εμένα, κάθε φορά που η προσπάθειά μας να συναντηθούμε αποτυγχάνει. Ο Χριστός, εάν δεν είχε πονέσει, εάν δεν είχε βρεθεί εξαρχής σε μια σπηλιά γεμάτη χνώτα από βόδια, θα είχα περισσότερους λόγους να πιστεύω κάτι τέτοιο. Η απογοήτευσή μου αυτή να ξεκινά από τη «στραβή επιθυμία», την ακόρεστη ή από την απουσία Εκείνου που θα μου ΄δινε το κουράγιο να μην είμαι ένας κατοπινός παραβάτης του Νόμου;

Είμαστε πολύ αδύναμοι να εμπιστευθούμε τον Θεό. Συνεχώς κερδίζουμε (θελήματα και ψυχές)· συνεχώς χάνουμε κι έτσι πνίγεται η Επανάσταση – και μέσα σ΄ αυτήν τη λέξη κι η Ανάσταση. Ο Χριστός δίδαξε να ζητούμε να γίνει το θέλημα του Πατέρα, ο Ίδιος έσφιξε τα δόντια και το έκανε. Ούτε μια φορά δε μπόρεσα να αντέξω αυτό το ‘γενηθήτω’. Στην άλλη γραμμή του τηλεφώνου υπήρχε κάποιος που δεν είχε λευχαιμία, αλλά λευκοπενία, θα ζούσε και δε θα πέθαινε, θα γύριζε σπίτι, άλλοτε, θα κατέληγα με ένα διαφορετικό πτυχίο, κι όμως είχα περάσει σε μια σχολή που δεν επιθυμούσα, και, σαν από θαύμα, θα έκανα γυναίκα μου εκείνη που τελικά ξέχασα να μπω στον κόπο να γνωρίσω… Ας είναι.

Κάπου, στην επόμενη στροφή του δρόμου, θα νικήσεις Εσύ κι όχι εγώ. Μόνο σ΄ αυτό ελπίζω. Εκείνη τη φορά – είναι Συμφωνία αυτό! – θα με νικήσεις Εσύ. Είναι η ελπίδα που ΄χω πάντοτε πως θα συναντηθούμε. «Πάντοτε, νυν και αεί και εις τους αιώνας των αιώνων».

Κείμενο: Σταμάτης Ι. Σταματόπουλος

Ακούστε: Madeleine Peyroux – Dance me to the end of love