ολια wrote @ Σεπτεμβρίου 29, 2009 at 7:54 πμ

εμενα παλι μου φαινεται σαν να κοιταζει καπου ψηλα,καπου μακρια,καπου απειρως μακρια,κι αυτο που -βλέπει ;-την εχει κανει να γειρει με δεος το κεφαλακι της…..Παντως οτι και ναναι αυτο,ανικατοπτριζεται στα ματια της…..

  Katerina wrote @ Σεπτεμβρίου 29, 2009 at 3:15 μμ

Eίναι το βλέμμα ενός παιδιού, στον Αγιασμό, της επιστροφής στο σχολείο. Που τη χαρά του συναπαντήματος με φίλες και συμμαθητές, ίσως και την καλή της δασκάλα, τη διαδέχεται η ανία…Ίσως ακούγοντας ανιαρούς λόγους π.χ. επισήμων που βρίσκουν ευκαιρία, προσωπικής τους προβολής.. Ή οδηγίες για τη γρίππη μπαμπούλα.. Ή την ξύλινη γλώσσα εκείνων που ξεχνούν ότι είναι πρώτα δάσκαλοι και μετά διευθυντάδες αυθεντίας…
Αυτό που σώζει το βλέμμα όμως, είναι ότι στο βάθος σκέφτεται το παιχνίδι, που σε λίγο θα αρχίσει λυτρωτικά και που μόνο στην αυλή του σχολείου πιά, μπορεί να παίξει με τους συνομήλικους…

  Αθανάσιος Παυλάκης wrote @ Σεπτεμβρίου 30, 2009 at 6:02 πμ

Εγώ πάντες δυσκολεύομαι με αυτή την εικόνα δεν θέλω να φανταστώ τίποτα για να οικειοποιήσω την αδυναμία μου να την περιγράψω. Δεν θέλω να με αιχμαλωτίσει το βλέμμα της όχι. Θα φύγω από αυτό, θα ακολουθήσω άλλες γραμμές που οδηγούν και φωτογραφίζουν μέσα μου την κλίση του σώματος, του λαιμού της σε κάτι που δεν μου επιτρέπει η εικόνα να δώ, μάλλον ακούει ή θέλει να ακούσει κάτι η κοπελιά. Η χαρμολύπη στο πρόσωπο της να είναι αποτέλεσμα αυτής την ακοής; Αν έχω προσέξει καλά αυτή η κίνηση του βλέμματος και του λαιμού που μας φωτογραφίζει η εικόνα είναι αρκετά παιδική και την συναντάς όταν το πρόσωπο μεγαλώσει συνήθως σε γυναίκες
Καλημέρα σας!

  vereniki wrote @ Σεπτεμβρίου 30, 2009 at 1:33 μμ

ena vlemma ikanopoiisis kai sinama ena vlemma esoterikis “sizitisis”….

  Anastasia wrote @ Σεπτεμβρίου 30, 2009 at 10:34 μμ

Είναι μια εικόνα όμορφη. Μου αποπνέει ηρεμία. “Ελπίζω” θα μπορούσε να λέει με τα μεγάλα μάτια της. “Προβληματίζομαι, αλλά ελπίζω”.

  Άστρια wrote @ Οκτωβρίου 1, 2009 at 5:22 μμ

Ένα παιδικό βλέμμα είναι πάντα ένα μοναδικό παιδικό βλέμμα. Η πιο αγνή εκδήλωση ίσως της ψυχής.

  Anastasios wrote @ Οκτωβρίου 2, 2009 at 2:32 μμ

Μεγάλα μάτια! Καθρέπτης μιας μεγάλης ψυχής!

Καλό μήνα!

  Π.Κ. wrote @ Οκτωβρίου 2, 2009 at 8:58 μμ

Τα λέει όλα σιωπηρά, μια και τα είδε όλα!!!!

  Στέφανος wrote @ Οκτωβρίου 5, 2009 at 6:58 πμ

τεντώνει το αυτί ν’ακούσει
έχει κάνει κει πίσω το μαλλί να μην ενοχλεί τους ήχους
κοιτάει από χαμηλά τον δάσκαλο
παρακαλάει για τη γνώση ή το παραμύθι
την αλήθεια δηλ. ή το ψέμα
γιατί είναι σαφές το ότι δεν έχει απόλυτη εμπιστοσύνη
τα βλέφαρα που βαραίνουν και το σφιχτά κλειστό στόμα το μαρτυρούν
ή κάνει πως προσέχει, με το αυτί να αφουγκράζεται κάπου αλλού (τον δρόμο ίσως ή την αυλή)
πάντως δείχνει εξυπνάδα και σοβαρότητα
ξέρει να διαβάζει τους άλλους και έχει ήδη μάθει ότι αυτό είναι κατάρα περισσότερο από ευλογία

τα ειλικρινά μου συγχαρίκια στη ζωγράφο
πρώτη φορά βλέπω τόση πολύ ζωντάνια σε τόσες λίγες πινελιές

  Ιωάννα Παπανδρέου wrote @ Οκτωβρίου 16, 2009 at 5:52 μμ

Ένα κοριτσάκι που εκδηλώνει μια ντροπαλωσύνη και μια γλύκα προς κάποιον που το αγαπά.
Δεν είναι ο πατέρας ή η μητέρα του ή τα αδερφια του, ούτε και κάποιος με τον οποίο έχει μεγάλη οικειότητα (πιθανόν ο ζωγράφος)
Αυτό δεν προέρχεται τόσο από τα μάτια όσο από το μικρό χαμόγελο.
Τα μάτια χαμογελούν αλλά έχουν μέσα τους μια ώριμη μελαγχολία περισσότερο. Σαν να νιώθουν χαρά αλλά παράλληλα να κοιτάζουν και κάτι άλλο το οποίο σκέπτονται συνεχώς. Νομίζω εδώ έχουμε το σημάδι της βυζαντινής τεχνοτροπίας.

Το τώρα, το παιδικό και ντροπαλό συναντιέται με ένα πάντα ώριμο και σοβαρό.