σταυροδρόμι
το σημείο όπου συναντώνται δύο ή περισσότεροι δρόμοιΑρχείο για Οκτωβρίου, 2009
σχέση: εικόνα ζωής
Ο Θεός της Εκκλησίας είναι η κοινωνία ελευθερίας και αγάπης τριών προσώπων: του αγαπώντος, του αγαπημένου, του συν-αγαπημένου. Κάθε πρόσωπο χωρίς να συγχέεται με το άλλο – ελευθερία – είναι αυτό που είναι το άλλο – αγάπη. Τα θεία πρόσωπα αλληλοπεριχωρούνται σ΄ ένα ατέρμονο χορό αγάπης: με τον άλλο, δια του άλλου, για τον άλλο. Ελευθερία ως αιώνιο ναι στην αγάπη (βλ. Β΄ Κορ. 1:19) – να ο τρόπος ύπαρξης του Θεού. Γι΄ αυτό και ο άνθρωπος, δημιούργημα αγάπης και ελευθερίας του Θεού, καλείται να κατοπτρίσει και στη σχέση άνδρας και γυναίκας το θεϊκό πρωτότυπο.
Το μυστήριο του ενός-τριαδικού Θεού φωτίζει και το μυστήριο του ενός-δυαδικού ανθρώπου. Εικόνα της τριαδομονάδας, ο άνθρωπος δημιουργείται άρσεν και θήλυ για να βιώσει τον θείο τρόπο ζωής: είναι-προς-τον-άλλο. Αν το αγαπάν και αγαπάσθαι αποτελεί τη ζωή του Θεού, τότε η δωρούμενη και δωροδόχος αγάπη καθίσταται η θεία εικόνα στους ανθρώπους. Όταν ο πλησίον περνά από μένα κι εγώ από τον πλησίον, τότε πραγματοποιούμε με την κοινωνία των προσώπων την ενότητα της ανθρωπίνης φύσεως. Είναι το θαύμα του “ομοουσίου” των μελών του σώματος, όπου ο καθένας δεν είναι μόνο ενωμένος, αλλά όπου όλοι είναι ένας, ο ένας για τον άλλο…
(από το βιβλίο του Σταύρου Σ. Φωτίου “Άνδρας και Γυναίκα: Ο Άνθρωπος”, Ακρίτας 2001)
σχέση
Οι άντρες περνούν, μαμά.
Μου στέλνουν πάντα καρτ-ποστάλ
από νησιά, μαμά.
Κι είναι πολύ συχνά,
μποέμ αρτίστες, μουσικοί,
αμήχανα παιδιά.
Οι άντρες περνούν, μαμά.
Προσφέρουν δώματα με θέα
σε βαθιά νερά.
Τους νιώθω μυστικά,
να επιθυμούν ωκεανούς,
μα πάει η καρδιά ρηχά.
Οι άντρες περνούν, μαμά.
Πώς θα ‘θελα να φέρω κάποιον
λίγο πιο κοντά.
Μ’ αυτοί περνούν, μαμά,
κι αφήνουν ρέστα στην καρδιά.
Οι άντρες περνούν, μαμά.
Αστέρια που αφήνουν ίχνη
οι νύχτες του έρωτα.
Με βία που ζητά,
ενός αδέσποτου παιδιού
να κλέψει την καρδιά.
Οι άντρες περνούν, μαμά.
Πώς θα ‘θελα να φέρω κάποιον λίγο πιο κοντά.
Μ’ αυτοί περνούν, μαμά.
Κι αφήνουν ρέστα στην καρδιά.
Οι άντρες περνούν, μαμά,
μ΄ένα χαμόγελο που μοιάζει με γκριμάτσα πια.
Κι αφού χτυπούν, μαμά,
μ΄αφήνουν με τα όνειρά μου,
μόνη μου ξανά.
Οι άντρες περνούν, μαμά.
Τί θα κερδίσω αν φέρω κάποιον
λίγο πιο κοντά.
Αφού περνούν, μαμά
κι αφήνουν ρέστα στην καρδιά.
Μουσική: Francois Bernheim
Στίχοι: Didier Berbelivien
Ερμηνεία: Patricia Kaas
Απόδοση στίχων στα ελληνικά: Χάρις Αλεξίου
γι΄ αυτά που δε χάνονται στη σκόνη…
αχ η αγάπη που χάθηκε στη σκόνη,
αχ η ζωή που χάθηκε στη σκόνη,
αχ το φεγγάρι που έσβησε,
τ’ ασημένιο φεγγάρι,
η αγάπη που χάθηκε στη σκόνη…
η μέρα μου έρημη, κίτρινη μέρα,
χαρές που βουλιάξατε,
πνιγμένες χαρές μου…
ζωή μου που καίγεσαι
στον κίτρινο αέρα,
η αγάπη που χάθηκε στη σκόνη,
η ζωή που χάθηκε στη σκόνη…
Πού εστιν η του κόσμου προσπάθεια; Πού εστιν η των προσκαίρων φαντασία; Πού εστιν ο χρυσός και ο άργυρος; Πού εστιν των ικετών η πλημμύρα και ο θόρυβος; Πάντα κόνις, πάντα τέφρα, πάντα σκιά. Αλλά δεύτε βοήσωμεν τω αθανάτω Βασιλεί: Κύριε, των αιωνίων σου αγαθών αξίωσον τον μεταστάντα εξ ημών, αναπαύων αυτόν εν τη αγήρω μακαριότητι.
(από τα Ιδιόμελα της Νεκρώσιμης Ακολουθίας)
(φωτογραφία: π. Γεράσιμος, Σκήτη Αγ. Πίστης, Ν. Γαλλία)
Čoček
Ο χορός “τσο-τσεκ” πρωτοεμφανίζεται στα Βαλκάνια στις αρχές του 19ου αιώνα. Οι ρίζες του μουσικού αυτού ρυθμού βρίσκονται στις Οθωμανικές στρατιωτικές μπάντες, οι οποίες εκείνη την εποχή ήταν διασκορπισμένες στα Βαλκάνια, και ειδικότερα στις περιοχές της Σερβίας, της Βουλγαρίας και της Ρουμανίας. Ο ρυθμός αυτός αφομοιώθηκε σταδιακά στις παραδοσιακές μουσικές των περιοχών αυτών και πέρασε από γενιά σε γενιά κυρίως χάρη στους ρόμα, οι οποίοι τον χόρευαν στους γάμους.
Το μουσικό συγκρότημα A Hawk and a Hacksaw (AHAAH) προέρχεται από το Albuquerque, New Mexico, και η μουσική τους επηρεάζεται έντονα από τις παραδοσιακές μουσικές της Ανατολικής Ευρώπης και των Βαλκανίων
Δείτε αυτό το βίντεο – είναι ένα παράθυρο σ΄ ό,τι αυτός ο (υπέροχος, ναι…) κόσμος μας τόσο απλόχερα μας φέρνει μέσα από διαφορετικές μουσικές, διαφορετικούς πολιτισμούς, διαφορετικές παραδόσεις… κι όμως όλα ένα Σώμα! Κάθε τέτοιο παράθυρο μας ανοίγει δρόμους για μια ουσιαστική και αληθινή ζωή!
(φωτογραφία: Ισίδωρος Κουτσογιάννης)
