σταυροδρόμι
το σημείο όπου συναντώνται δύο ή περισσότεροι δρόμοι6 σχόλια »
annafe wrote @
αν σας αρεσουν δειτε και τα παρακατω βιντεακια animation απο το διεθνες φεστιβαλ που εγινε στη Συρο WHAT IS LOVE FOR? http://www.cube-creative.fr/videos/NT/LC/akoa_H264.mov
KAI…I MUST BELONG SOMEWHERE
http://www.youtube.com/watch?v=qhYC3mljpfM
ΠΟΛΥ ΟΜΟΡΦΑ…….
stavrodromi wrote @
Γιάννα μου σε καλωσορίζουμε και σε αυτή τη γωνιά της παρέας μας… Το βρίσκεις θλιβερό αυτό το βιντεάκι, ε; Αφήνει ανάμικτα συναισθήματα, είναι η αλήθεια. Πάντως, αυτό που νομίζω πως έχει χαθεί στις ανθρώπινες σχέσεις είναι η απλότητα της επικοινωνίας. Τηλεόραση, κινητά, αποξένωση… κρύβονται πια τα απλά, αλλά τόσο βαθιά και όμορφα στοιχεία του καθενός μας!
stavrodromi wrote @
Την πιο φωτεινή καλησπέρα μας στέλνουμε στην όμορφη Σύρο. Είναι καταπληκτική δουλειά και τα δύο animations: Σε ευχαριστούμε από καρδιάς. Θα τα λέμε!
Ιωάννα Παπανδρέου wrote @
Ευχαριστώ για το καλωσόρισμα, πάτερ μου.
Ναι, έχετε δίκιο για την απομόνωση που φέρνουν τα…μέσα που μας κρατούν υποτίθεται σε επαφή συνεχώς. Οπότε είναι επόμενο να υπάρχει και μια επακόλουθη θλίψη…
Αλλά τουλάχιστον είναι παρήγορο που υπάρχουν γωνιές μέσα σ’αυτό το ιντερνετικό χάος όπου τα πρόσωπα βρίσκονται όπως εμείς εδώ!
Αναστασία wrote @
Γενναιότητα και απλότητα μου φάνηκε να εκφράζει, γιατί είδε έναν άλλο άνθρωπο και επέμεινε ή υπέμεινε (?) στο πλησίασμα. Μέσα στην καθημερινότητά μας δε βλέπουμε συχνά τον άλλο καν. Άλλοτε φοβόμαστε να πλησιάσουμε τον άλλο ή να μας πλησιάσουν και επιλέγουμε την ασφάλεια της μοναχικής ρουτίνας μας . Δεν επιμένουμε, δεν προσπαθούμε σε αντίθεση με την ηρωίδα. Επίσης, ένα μέσο που μεταχειρίστηκε στην προσπάθειά της να προσεγγίσει τον άλλο άνθρωπο ήταν να φτιάξει τα μαλλιά της, να βάλει σκουλαρίκια. Δεν τα καταφέρνει όμως έτσι, αλλά με τη μουσική της και ο,τι αυτή εκφράζει.
Το σχόλιό σας
HTML-Tags:
<a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <pre> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>
Θλιβερό λίγο και πονάει….ανατρέπει το μοτίβο ότι μια γυναίκα δεν πρέπει να κάνει το πρώτο βήμα και μάλιστα να επιμένει τόσο…
Αποτυπώνει πάντως τη μοναξιά του νέου(?) που μένει μόνος και έχει για συντροφιά τη γάτα του, το βιολί ή τη δουλειά του, την τελεόραση και το κινητό. Και τη δυσκολία να φτάσει στον άλλον.
Επιμένει όμως και πλησιάζει με το βιολί, με τη συγκίνηση της μελωδίας. Με την επιμονή και τη συγκίνηση…υπάρχει ελπίδα.