Ο Θεός της Εκκλησίας είναι η κοινωνία ελευθερίας και αγάπης τριών προσώπων: του αγαπώντος, του αγαπημένου, του συν-αγαπημένου. Κάθε πρόσωπο χωρίς να συγχέεται με το άλλο – ελευθερία – είναι αυτό που είναι το άλλο – αγάπη. Τα θεία πρόσωπα αλληλοπεριχωρούνται σ΄ ένα ατέρμονο χορό αγάπης: με τον άλλο, δια του άλλου, για τον άλλο. Ελευθερία ως αιώνιο ναι στην αγάπη (βλ. Β΄ Κορ. 1:19) – να ο τρόπος ύπαρξης του Θεού. Γι΄ αυτό και ο άνθρωπος, δημιούργημα αγάπης και ελευθερίας του Θεού, καλείται να κατοπτρίσει και στη σχέση άνδρας και γυναίκας το θεϊκό πρωτότυπο.

Το μυστήριο του ενός-τριαδικού Θεού φωτίζει και το μυστήριο του ενός-δυαδικού ανθρώπου. Εικόνα της τριαδομονάδας, ο άνθρωπος δημιουργείται άρσεν και θήλυ για να βιώσει τον θείο τρόπο ζωής: είναι-προς-τον-άλλο. Αν το αγαπάν και αγαπάσθαι αποτελεί τη ζωή του Θεού, τότε η δωρούμενη και δωροδόχος αγάπη καθίσταται η θεία εικόνα στους ανθρώπους. Όταν ο πλησίον περνά από μένα κι εγώ από τον πλησίον, τότε πραγματοποιούμε με την κοινωνία των προσώπων την ενότητα της ανθρωπίνης φύσεως. Είναι το θαύμα του “ομοουσίου” των μελών του σώματος, όπου ο καθένας δεν είναι μόνο ενωμένος, αλλά όπου όλοι είναι ένας, ο ένας για τον άλλο…

(από το βιβλίο του Σταύρου Σ. Φωτίου “Άνδρας και Γυναίκα: Ο Άνθρωπος”, Ακρίτας 2001)