Κατάγομαι από την Ουκρανία. Ζω και εργάζομαι τα τελευταία χρόνια στην Ελλάδα, την οποία αγάπησα σαν δεύτερη πατρίδα μου. Μου αρέσει πολύ το κλίμα, τα χρώματα, η φιλοξενία των ανθρώπων. Μου προσέφερε οικονομική στήριξη την στιγμή που πραγματικά την χρειαζόμουν και μου έδωσε την ευκαιρία για περαιτέρω σπουδές και προσωπική ανάπτυξη. Τι νιώθεις όταν ξαφνικά βρίσκεσαι να κάνεις ένα τέτοιο, δύσκολο άνοιγμα σε μια ξένη χώρα, μακρυά από την πατρίδα σου, την οικογένειά σου, τους ανθρώπους σου;
Μοναξιά, εξάρτηση, σκληρότητα, ανταγωνισμό, αποκλεισμό… Νιώθεις ότι δεν πατάς κάπου σταθερά. Ότι δεν ανήκεις σε αυτό τον τόπο και ότι δεν σου ανήκει. Δεν μπορείς να συμμετέχεις στην ζωή της χώρας πέρα από την εργασία που προσφέρεις. Καταλαβαίνεις πολύ καλά γιατί οι μετανάστες παίρνουν μαζί τους ένα κομματάκι χώμα όταν πανε στο εξωτερικό ή φιλάνε την γη όταν επιστρέφουν. Νιώθεις ότι δεν ζεις, αλλά υπάρχεις μόνο. Στην χώρα σου νιώθεις, ζεις, αναπνέεις, αλλά δεν μπορείς να λύσεις τα υπαρξιακά σου προβλήματα.
Ξένος εδώ και ξένος πια και εκεί. Για τους παλιούς σου φίλους δεν είσαι ο ίδιος. Μου είπαν πολλές φορές, «εσύ πια δεν είσαι δική μας».
Πόνος… Νιώθεις ότι η ζωή σε προσπερνάει. Βλέπεις τους γονείς σου μια φορά τον χρόνο (στην καλύτερη περίπτωση), βλέπεις ότι γέρνανε, συνειδητοποιείς ότι δεν ζεις καθόλου τα προβλήματα τους και τις χαρές τους. Πονάς πολύ.
Ό,τι κάνεις σε μια ξένη χώρα, χρειάζεται υπερβολικές προσπάθειες. Δεν ζεις την ηλικία σου, έχεις ήδη μεγαλώσει στην ψυχή σου. Τα προβλήματα σου σχετίζονται με την επιβίωσή και της οικογένειας σου. Χαίρεσαι αν έχεις την οικονομική δυνατότητα να κάνεις πράγματα για σένα.
Εξάρτηση… Στις αρχές μπαίνεις σε σχέσεις εξάρτησης με ανθρώπους που μπορούν να σε βοηθήσουν να βρεις εργασία ή να σε βοηθήσουν να νοικιάσεις ένα σπίτι.
Οι σχέσεις φιλίας που δημιουργούνται με ανθρώπους είναι κατά κάποιο τρόπο εξαρτημένες. Γιατί δεν σε έχουν ανάγκη, έχουν το περιβάλλον τους. Όμως εσύ έχεις ανάγκη να δικτυωθείς, εσύ επιδιώκεις την επικοινωνία, παίρνεις πρωτοβουλίες. Πολλές φορές ακούς πολλά «Θαααα», λόγια, υποσχέσεις και ΤΙΠΟΤΑ ως αποτέλεσμα. Απογοητεύεσαι και χάνεις την εμπιστοσύνη στους ανθρώπους, και καμιά φορά, όταν εμφανισθεί κάποιος πραγματικά πρόθυμος, εσύ είσαι ήδη προκαταλειμμένος και δεν πιστεύεις πια στα λόγια. Κάνεις παρέες με ανθρώπους διαθέσιμους, συνήθως χαμηλότερου μορφωτικού επιπέδου. Δύσκολα μπαίνεις σε ένα περιβάλλον ανθρώπων που θα έκανες παρέα στην χώρα σου. Χρειάζεται να μάθεις καλά την γλώσσα, να αντιληφθείς πώς ζει ο κόσμος, ή να έχουν και οι ίδιοι κάποιο ενδιαφέρον για σένα και την πατρίδα σου.
Ρατσισμός… Παντού στο εργασιακό περιβάλλον ακόμα και απο τους πελάτες, υπηρεσίες, νοσοκομεία. Ειδικά στις δημόσιες υπηρεσίες. Δεν σου αρέσει; – πήγαινε στην πατρίδα σου. Πολλές δυσκολίες στις δημόσιες υπηρεσίες για να βγάλεις παραμονής. Το λιγότερο που θα πρέπει να πάει στο τμήμα αλλοδαπών είναι 2 φορές, γιατί όλο και κάτι δεν θα αναφέρουν στα δικαιολογητικά. Και πάλι από την αρχή, την επόμενη μέρα το πρωί απο τις 3 η ώρα τα ξημερώματα για να πιάσεις καλή θέση στην σειρά.
Παρεξήγηση και ταμπέλες – ειδικά για τις γυναίκες. Πρέπει συνέχεια να αποδεικνύεις την αξία σου. Να πρέπει να πείσει τους άλλους να σε σέβονται. Μαθαίνοντας απο ποια χώρα είσαι, πολλές φορές οι άνθρωποι χάνουν κάθε ενδιαφέρον να σε γνωρίσουν περισσότερο. Καμιά φορά ακούς διάφορες ιστορίες για τις γυναίκες απο άλλες χώρες που έκαναν κάποιες παράλογες πράξεις, κάτι το οποίο δεν έχει καμία σχέση με τα δικά σου βιώματα.
Ανταγωνισμός… Στο εργασιακό περιβάλλον πρέπει να αποδείξεις ότι είσαι πολύ καλός, γιατί ο πρώτος που θα φύγει θα είσαι εσύ.
Σκληρότητα των ανθρώπων αν σε βρίσκουν σε αδυναμία. Συνήθως ξεσπάνε τα απωθημένα τους ή βρίσκουν τρόπο να εκμεταλλευθούν την κατάσταση προς όφελός τους. Μειώνουν τις αμοιβές ή δεν πληρώνουν καν.
Μοναξιά… Αποκλεισμός… Είσαι έξω από τα έθιμά σου, από τις αξίες με τις οποίες μεγάλωσες, από τις γιορτές. Η μουσική του τόπου και ο χορός σου αρέσει, αλλά δεν σε γεμίζει. Τα ακούσματα δεν συγκινούν την ψυχή σου. Πάντα νιώθεις διαφορετικός και δεν ανήκεις στην κοινωνία που ζεις.
Διαφορετική νοοτροπία και ταπεραμέντο. Στις συζητήσεις δύσκολα παίρνεις σειρά να μιλήσεις. Πρέπει να μάθεις να μιλάς δυνατά και να ξεκινάς να μιλάς προτού τελειώσει την πρότασή του ο συνομιλητής σου. Διαφορετικά βιώματα καθιστούν δύσκολη την επικοινωνία και την κατανόηση.
Σεβασμό εισέπραξα από τον χώρο της εκπαίδευσης. Στα ΤΕΙ, στα φροντιστήρια, στο πανεπιστήμιο.
Ανακούφιση βρίσκω στην εκκλησία και στην παρέα των ανθρώπων που έχουν αγάπη για τον πλησίον. Καθώς επίσης και βλέποντας δορυφορική τηλεόραση από την Ρωσία.
ΚΕΙΜΕΝΟ: ΕΛΕΝΗ ΓΚΟΥΡΙΝΑ
ΥΔΑΤΟΓΡΑΦΙΕΣ: ΒΑΣΩ ΓΩΓΟΥ
(Θεολόγος, Ζωγράφος, Αγιογράφος)
bargo_28@otenet.gr
