Φως και Νερό: η αλληλοπεριχώρησή τους γεννά στον αέρα το τόξο των χρωμάτων. Το τόξο – γέφυρα κρεμαστή μεταξύ ουρανού και γης. Γέφυρα για αλαφροήσκιωτους και αλαφροπάτητους, ραδινή ανάμεσα στο άκτιστο και στο κτιστό. Η εμφάνισή της, υπόσχεση και προσδοκία για επερχόμενη συνάντηση, τόσο λαμπρή και θαυμαστή, τόσο ανεπαίσθητα εύθραυστη, άφαντη σε μια στιγμή, για μια στιγμή• αθρόον ο Κριτής επελεύσεται...
Φως και Νερό είναι ο τίτλος του ημερολογίου τοίχου της εκκλησιαστικής κοινότητας του αγίου Φιλίππου στο Θησείο για το 2012. Φως και νερό και γη και ουρανός που κρατούν ζωντανές τις μνήμες από ένα μοναδικό ταξίδι της νεανικής συντροφιάς του ναού του αγίου Φιλίππου στην Καππαδοκία, στη Βόρεια Μεσοποταμία και στη Βασιλεύουσα, ανάσα μιας στιγμής. Ταξίδι στο χώρο και στο χρόνο• από τις απαρχές της πίστης μας (Χαρράν της Μεσοποταμίας – Αβραάμ) μέχρι τις μνήμες τις πιο πρόσφατες• όλα εύθραυστα• όμως ζωντανά και σπαρταριστά όπως στα ψαράκια στο Μπαλουκλί και ένας βόστρυχος που ξέφυγε παιχνιδιάρικα από τη δεσποτεία του κεφαλόδεσμου.
Οι ζωγραφιές κρατούν τις μνήμες ζωντανές. Το λέλει και η λέξη. Φως, νερό και χρώματα. Η
Βάσω Γώγου, συνταξιδιώτισα της συντροφιάς, διακριτικά και ανεπαίσθητα, παρά τις συνεχείς μετακινήσεις, τια οδοιπορίες και τη γενικότερη φασαρία που ταξιδεύει πάντα μαζί με μια νεναική παρέα, βρήκε το χρόνο και το κουράγιο – οι θερμοκρασίες εκεί κάτω δεν αστειεύονται – να αποτυπώσει σε 16 ακουαρέλες τόπους και στιγμιότυπα από αυτό το προσκύνημα. Με σύνεργα το φως, το ναρό, τα χρώματα, την ευαίσθητη ματιά της, μας προσφέρει για κάθε μήνα του νέου χρόνου μια ζωγραφιά όλη φως και χρώμα• μια ανάμνηση• μια τοξωτή γέφυρα προς το παρελθόν, προς το μέλλον. Την ευχαριστούμε.
ΖΩΗ ΠΛΙΑΚΟΥ - ΝΙΚΑ (Θεολόγος)
ΥΔΑΤΟΓΡΑΦΙΕΣ: ΒΑΣΩ ΓΩΓΟΥ
(Θεολόγος, Ζωγράφος, Αγιογράφος)
bargo_28@otenet.gr
Πολύ ωραία φωτογραφία και ένα ευαίσθητο κείμενο, που μοναδικά ξεχώρισε η ματιά του αυτόν τον πολύτιμο άνθρωπο, του “ενός εκατοστού πιο έξω”!
καλή εβδομάδα σταυροδρόμι:)
Μια ΔΙΑΣΚΕΥΗ -έμπνευση με αφορμή «Τα λευκά παπούτσια»
“Τα λευκά παπούτσια πατάνε ελαφρώς το κενό – ένα εκατοστό πιο έξω! Μπορεί τυχαία. Αλλά μπορεί και”
παιχνιδιάρικα από ακαταστασία και ξεγνοιασιά.
“Ο άνθρωπος των μαύρων παπουτσιών”
θα ζούσε ίσως
” τον χρόνο σαν”
μονοτονία, ίσως με αναμνήσεις μόνο.
“Ο άνθρωπος, όμως, του ενός εκατοστού πιο έξω, είναι δημιουργός: κάνει τον χώρο να διαστέλλεται”
και τη ζωή την κάνει αλήθεια και μένει το
” κατώφλι άφραχτο”,
είσοδος ανοιχτή για όλους.
” Κι αν ακούτε από τα μέσα του σπιτιού τσούγκρισμα ποτηριών, είναι που πίνουν αμφότεροι• όμως τα ποτήρια”
δεν
“τα γεμίζει”
πια μόνο
“ο άνθρωπος του ενός εκατοστού παραέξω”
ΤΩΡΑ ΠΙΑ τα γεμίζουν και οι δύο…
Ευχαριστώ!
Ελένη Ν. Π. 14/12/11