προετοιμασία για τη Μεγάλη Σαρακοστή: η συγ-χώρεση

Η Κυριακή «της από του Παραδείσου της τρυφής εξορίας του Πρωτοπλάστου Αδάμ»: ο άνθρωπος πλάστηκε για να ζει στον Παράδεισο σε συνεχή κοινωνία με τον Θεό, τη Δημιουργία και τον άνθρωπο. Η αμαρτία είναι αποτυχία, αποτυχία ως προς την ύπαρξη και τη ζωή, η αποτυχία των προσώπων να βεβαιώσουν και να συντηρήσουν τη μοναδικότητα της υπόστασής τους με την αγάπη. Αυτή η αποτυχία των προσώπων έχει οπωσδήποτε συνέπειες στη φύση του ανθρώπου, αφού την αλλοιώνει και την τεμαχίζει, μεταθέτει τις υπαρκτικές δυνατότητες της φύσης από την προσωπική ετερότητα κι ελευθερία στην ενστικτώδη και απολυτοποιημένη ανάγκη επιβίωσης της ατομικότητας.

Έτσι, η αμαρτία αποκόβει τον άνθρωπο από τους άλλους ανθρώπους, τον απομακρύνει από τον παράδεισο, και η ύπαρξή του στη γη γίνεται μια εξορία.  Αρχίζοντας τη Μ. Σαρακοστή νιώθουμε εξόριστοι σαν τον Αδάμ. Ο Χριστός, όμως, μας ανοίγει την πόρτα του Παραδείσου και κάνει τη ζωή μας μία προσκυνηματική πορεία προς την ουράνια πατρική γη, προς το αιώνιο Πάσχα. Βασική προϋπόθεση για αυτήν την πορεία είναι η ΑΓΑΠΗ, και για να φθάσουμε στην αγάπη, πρέπει να περάσουμε από τη ΣΥΓΧΩΡΗΤΙΚΟΤΗΤΑ: το σπάσιμο του εγώ και την επιστροφή στην ενότητα.

Αυτήν την Κυριακή, στο τέλος της ακολουθίας του Εσπερινού, όλοι οι πιστοί πλησιάζουν τον ιερέα κι ο ένας τον άλλο, ζητώντας αμοιβαία συγχώρεση. Η Μεγάλη Σαρακοστή εγκαινιάζεται μ΄ αυτή την κίνηση αγάπης και ενότητας. Πρόκειται να τώρα πια να περιπλανηθούμε 40 ολόκληρες μέρες στην έρημο της Μεγάλης Σαρακοστής. Όμως, από τώρα βλέπουμε να λάμπει στο τέλος το Φως της Ανάστασης, το Φως της Βασιλείας του Θεού.