σταυροδρόμι
το σημείο όπου συναντώνται δύο ή περισσότεροι δρόμοιεκδρομή στα μεσαιωνικά χωριά & τα ορθόδοξα μοναστήρια της Ν/Δ Γαλλίας (16 – 25/08)
ΚΥΡΙΑΚΗ 16/8:
ΑΝΑΧΩΡΗΣΗ: 15.30 μ.μ. Συγκέντρωση στο αεροδρόμιο «Ελευθέριος Βενιζέλος» (το ακριβές σημείο συνάντησης θα ανακοινωθεί προσεχώς)
17.20 μ.μ. Αναχώρηση αεροπορικώς από Αθήνα για Bordeaux μέσω Amsterdam με πτήση της KLM.
22.20 μ.μ. Άφιξη στο Bordeaux.
Αμέσως μετά την παραλαβή των αποσκευών, αναχώρηση από το αεροδρόμιο για την πανέμορφη ιστορική πόλη Perigueux που τα ίχνη της φθάνουν στον 1ο αιώνα μ.Χ..
Τακτοποίηση στο ξενοδοχείο. Διανυκτέρευση – Perigueux.
(ΠΡΟΣΟΧΗ: ΔΕΝ ΕΧΟΥΜΕ ΔΕΙΠΝΟ ΣΤΟ ΞΕΝΟΔΟΧΕΙΟ ΑΥΤΟ ΤΟ ΒΡΑΔΥ ΕΞΑΙΤΙΑΣ ΤΗΣ ΩΡΑΣ ΑΦΙΞΗΣ)
ΔΕΥΤΕΡΑ 17/8:
09.00 π.μ. Οργανωμένη ξενάγηση στο Perigueux (με τοπικό ξεναγό):
Vesunna & Musee Gallo-Romain de Perigueux (με έξοχα ευρήματα από τη Ρωμαϊκή περίοδο)
Cathedrale St-Front (μοναδική στην αρχιτεκτονική της βασιλική με τους φημισμένους τρούλους της, αφιερωμένη στο άγιο Φρόντο ο οποίος θεωρείται απόστολος του Perigueux & χειροτονήθκε σύμφωνα με την παράδοση από τον απόστολο Πέτρο)
St. Etienne de la Cite (ο παλιός καθεδρικός ναός της πόλης αφιερωμένος στον αγ. Στέφανο)
14.00 μ.μ. Μεσημεριανό γεύμα στο ξενοδοχείο (Perigueux) 16.00 μ.μ. Αναχώρηση από το ξενοδοχείο.
17.00 – 20.30 μ.μ. Απογευματινή επίσκεψη στο Μοναστήρι της Παναγίας της Χερσώνας (Doumerac):
Γυναικείο Μοναστήρι που υπάγεται στο Πατριαρχείο Μόσχας & εορτάζει στις 15/8 (Κοίμηση Θεοτόκου) & στις 9/10 (παναγία της Χερσώνας).
Εσπερινός, δείπνο & επικοινωνία με τον Γέροντα Βαρσανούφιο & τις μοναχές.
Διανυκτέρευση – Perigueux.
ΤΡΙΤΗ 18/8:
09.30 π.μ. Αναχώρηση για μια σύντομη αλλά πολύ όμορφη εκδρομή στη «Βενετία του Perigord», το Brantome.
10.30 – 15.30 μ.μ. Ελεύθερος χρόνος για περιήγηση στο Brantome με τα λουλουδιασμένα σπίτια, το γραφικό ποτάμι με τη φημισμένη πέτρινη γέφυρα, και τα πολλά αξιοθέατά του – αξίζει να επιλέξετε από τα παρακάτω:
Brantome Abbey (κτίστηκε αρχικά το 769 και στέγασε τα λείψανα του αγίου Σικάριου (29/12), ενός από τα άγια Νήπια που σφαγιάσθηκαν από τον Ηρώδη, υπέστη πολλές καταστροφές κατά τη διάρκεια των αιώνων και ο σημερινός ναός είναι από το 18ο αιώνα)
Musee Fernand Desmoulin (έργα τέχνης του αινιγματικού αυτού καλλιτέχνη, 1853-1914)
De Creuse au Construit (τρωγλοδυτικές κατοικίες μέσα στα σπήλαια που έγιναν ασκηταριά τους πρώταυς αιώνες του χριστιανισμού)
15.30 μ.μ. Αναχώρηση για Sarlat-la-Caneda. 17.30 μ.μ. Τακτοποίηση στο ξενοδοχείο.
18.00 – 21.00 μ.μ. Ελεύθερος χρόνος για περιήγηση στην πανέμορφη μεσαιωνική πόλη του Sarlat η οποία είναι διατηρητέα και έχει ένα πολύ ιδιαίτερο αρχιτεκτονικό στυλ. Ο Καθεδρικός Ναός (Cathedrale St-Sacerdos) είναι του 12ου αιώνα (το καμπαναριό διασώζεται από τον 9ο αι.) και σε αυτόν φυλάσσεται το λείψανο του Saint Sacerdos (Saint Sardon) o οποίος έζησε από το 670 ως το 720 και ε΄γινε επίσκοπος Λιμόζης.
21.00 μ.μ. Δείπνο στο ξενοδοχείο. Διανυκτέρευση – Sarlat.
ΤΕΤΑΡΤΗ 19/8:
08.00 π.μ. Αναχώρηση για τη Nimes, την πόλη με την έντονη παρουσία του Ρωμαϊκού παρελθόντος της, πόλη των τεχνών, αλλά και των ταυρομαχιών.
14.00 μ.μ. Τακτοποίηση στο ξενοδοχείο της Nimes. 14.30 μ.μ. Μεσημεριανό γεύμα στο ξενοδοχείο.
16.00 μ.μ. Αναχώρηση για την ανδρική Σκήτη της αγ. Πίστης (St. Julien des Points). Η αγ. Πίστη είναι τοπική αγία που μαρτύρησε τον 4ο αι. και είναι πολύ αγαπητή σε όλη τη Γαλλία. Στη Σκήτη θα προσκυνήσουμε ένα τεμάχιο του ιερού λειψάνου της. Η Σκήτη υπάγεται στην Ι. Μητρόπολη Γαλλίας και εορτάζει στις 6/10 (μνήμη της αγ. Πίστης) και στις 11/11 (μνήμη του αγ. Μαρτίνου επισκόπου Τουρώνης του ομολογητού, προστάτη αγίου της Γαλλίας, ο οποίος πρώτος εισήγαγε τη μοναστική ζωή στη Γαλατία).
17.30 – 20.30 μ.μ. Εσπερινός και επικοινωνία με τον Γέροντα Γεράσιμο & τους μοναχούς της Σκήτης.
20.30 μ.μ. Αναχώρηση για Nimes.
Διανυκτέρευση στη Nimes.
ΠΕΜΠΤΗ 20/8:
09.00 – 11.30 π.μ. Οργανωμένη ξενάγηση στα μνημεία και τα ρωμαϊκά αξιοθέατα της Nimes (με τοπικό ξεναγό):
Arenes – Ρωμαϊκό Αμφιθέατρο από τα τέλη του 1ου αι. μ.Χ., το καλύτερα διατηρημένο σε όλη τη Γαλλία.
Maison Caree – Ρωμαϊκός ναός χτισμένος στα τέλη 1ου αι. π.Χ. εμπνευσμένος από το Ναό του Απόλλωνα στη Ρώμη. Άριστα διατηρημένος, στο εσωτερικό του θα θαυμάσετε ένα εκπληκτικής τέχνης μωσαϊκό.
11.30 – 13.00 μ.μ. Ελεύθερος χρόνος στην πόλη.
13.30 μ.μ. Μεσημεριανό γεύμα στο ξενοδοχείο.
14.30 μ.μ. Αναχώρηση για το Ρωμαϊκό Υδραγωγείο (1ος αι. μ.Χ.) Pont du Gard (επίσκεψη μισής ώρας).
16.00 μ.μ. Αναχώρηση από Pont du Gard για το γυναικείο Μοναστήρι της αγ. Σκέπης στο Solan.
Η Μονή είναι μετόχιο της Ι. Μονής Σίμωνος Πέτρας Αγ. Όρους και εορτάζει στις 1/10 (της αγ. Σκέπης) και στις 22/7 (της αγ. Μαρίας της Μαγδαληνής).
17.00 – 20.30 μ.μ. Εσπερινός στο Μοναστήρι, δείπνο & επικοινωνία με τον Γέροντα Πλακίδα, την Γερόντισα Υπαντία και τις μοναχές.
20.30 μ.μ. Αναχώρηση για Nimes.
Διανυκτέρευση στη Nimes.
ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ 21/8:
09.00 π.μ. Αναχώρηση για το Abbaye de Fontfroide (Σιστερσιανό μοναστήρι του 12ου-13ου αι.)
10.30 π.μ. Οργανωμένη ξενάγηση στο Abbaye de Fontfroide
13.00 μ.μ. Αναχώρηση για την Toulouse, πόλη με πλούσια ιστορία και πολιτισμό, ασπάστηκε τον χριστιανισμό τον 3ο αιώνα και έγινε η Τρίτη σημαντικότερη πολη της Γαλατίας.
15.00 – 18.00 μ.μ. Οργανωμένη ξενάγηση στην Τουλούζη (με τοπικό ξεναγό):
Basilique St-Sernin (ίσως από τα σημαντικότερα μνημεία – προσκυνήματα της Νότιας Γαλλίας από τη Ρωμαϊκή περίοδο, πρωτοχτίστηκε στα τέλη του 4ου αι. για να στεγάσει το λείψανο του μεγάλου αποστόλου της περιοχής, αγ. Σατουρνίνου, πρώτου επισκόπου Τουλούζης, ο οποίος μαρτύρησε εκεί το 250 μ.Χ.)
Crypt (η κρύπτη της Βασιλικής με πλήθος ιερών λειψάνων και κειμηλίων)
Eglise Notre Dame du Taur (η εκκλησία πάνω στον τόπο του μαρτυρίου του αγ. Σατουρνίνου)
Eglise des Jacobines (χτισμένη τον 14ο αιώνα με το χαρακτηριστικό κόκκινο τούβλο, αποτελεί ένα αριστούργημα Γαλλογοτθικής αρχιτεκτονικής μοναδικό στο είδος του σε όλη τη Νότια Γαλλία)
Capitole (η πασίγνωστη πλατεία του Δημαρχείου).
18.30 μ.μ. Τακτοποίηση στο ξενοδοχείο μετά τις ξεναγήσεις.
19.00 μ.μ. Δείπνο στο ξενοδοχείο.
Διανυκτέρευση Toulouse.
ΣΑΒΒΑΤΟ 22/8:
09.00 π.μ. Αναχώρηση για τη διάσημη μεσαιωνική πόλη του Carcassonne.
10.30 π.μ. – 13.30 μ.μ. Πρωινή οργανωμένη ξενάγηση (με τοπικό ξεναγό) στο Cite de Carcassonne:
Chateau Comtal (το παλάτι των υποκόμηδων, χτισμένο τον 12ο αι.)
Βασιλική του St. Nazair (Ρωμαϊκή βασιλική του 11ου αι. που υπέστη πολλές αλλαγές στους επόμενους αιώνες, με βιτρώ του 13ου – 14ου αι. που θεωρούνται τα πιο εντυπωσιακά σε όλη τη Νότια Γαλλία. Είναι αφιερωμένη στον άγ. Ναζάριο, ένα από τους σημαντικότερους αποστόλους και μάρτυρες που έζησε στα χρόνια του Νέρωνος).
14.00 μ.μ. Μεσημεριανό γεύμα στο ξενοδοχείο & τακτοποίηση στα δωμάτια.
Ελεύθερος χρόνος στην πόλη το υπόλοιπο της ημέρας.
Διανυκτέρευση – Carcassonne.
ΚΥΡΙΑΚΗ 23/8:
ΠΡΟΣΟΧΗ: ΑΥΤΗ ΤΗΝ ΗΜΕΡΑ ΔΕ ΘΑ ΕΧΟΥΜΕ ΠΡΩΙΝΟ ΣΤΟ ΞΕΝΟΔΟΧΕΙΟ ΛΟΓΩ ΤΗΣ ΘΕΙΑΣ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑΣ
07.45 π.μ. Αναχώρηση για το St. Hilaire & το Μοναστήρι της Θεοτόκου & του αγ. Μαρτίνου(Cantauque). Πρόκειται για ανδρική μονή που υπάγεται στο Πατριαρχείο Ρουμανίας και εορτάζει στις 11/11 (του αγ. Μαρτίνου επισκόπου Τουρώνης, προστάτου της Γαλλίας) και την Παρασκευή του Πάσχα (της Ζωοδόχου Πηγής).
08.30 – 11.30 π.μ. Όρθρος & Θεία Λειτουργία.
12.00 – 15.00 μ.μ. Ξενάγηση, μεσημεριανό γεύμα & επικοινωνία με τους μοναχούς.
15.00 μ.μ. – 18.00 μ.μ. Επισκέψεις στην περιοχή του St. Hilaire:
ancienne Αbbaye de Saint-Hilaire (ο άγιος Ιλάριος επίσκοπος Πικταβίου έζησε τον 4ο αιώνα και είναι ένας από τους σημαντικότερους Πατέρες της Δυτικής Εκκλησίας, συνέβαλε στην καταπολέμηση του αρειανισμού και θεωρείται ο «Αθανάσιος της Δύσης»)
l’église de l’ancien Μonastère de Saint Polycarpe (εκεί θα προσκυνήσουμε τα λείψανα του μεγάλου ιερομάρτυρα αγ. Πολυκάρπου Σμύρνης, 70 – 167 μ.Χ.)
la petite église préromane de Saint Martin des Puits (πανέμορφη εκκλησία του 11ου αι. με τοιχογραφίες της ίδιας περιόδου).
19.30 μ.μ. Δείπνο στο ξενοδοχείο. Διανυκτέρευση – Carcassone.
ΔΕΥΤΕΡΑ 24/8:
09.00 π.μ. Αναχώρηση για το Sarlat-la-Caneda.
12.30 μ.μ. Τακτοποίηση στο ξενοδοχείο & μεσημεριανό γεύμα (13.00 μ.μ.).
14.00 – 16.30 μ.μ. Ελεύθερος χρόνος.
16.30 μ.μ. Αναχώρηση για το γυναικείο Μοναστήρι της Μεταμορφώσεως Σωτήρος (Terrasson-Lavilledieu).
Η Μονή είναι Μετόχιο της Ι. Μονής Σίμωνος Πέτρας Αγ. Όρους. Και εορτάζει στις 6/8 (Μεταμόρφωση Σωτήρος)
17.30 μ.μ. – 20.30 μ.μ. Εσπερινός, δείπνο & επικοινωνία με τον Γέροντα Ηλία, τη Γερόντισα Σιλουανή και τις μοναχές.
20.30 μ.μ. Αναχώρηση για Sarlat
Διανυκτέρευση στο Sarlat.
ΤΡΙΤΗ 25/8:
08.20 π.μ. Αναχώρηση για το La Roque Gageac, ένα πολύ γοητευτικό μικρό χωριό με τα σπίτια του στην κυριολεξία κουλουριασμένα σεένα μεγάλο βράχο ο οποίος πέφτει κάθετα στον ποταμό Dordogne.
09.00 π.μ. Οργανωμένη κρουαζιέρα στον ποταμό Dordogne με βάρκα
10.00 – 11.00 π.μ. Ελεύθερος χρόνος για μια μικρή περιήγηση στο πολύ γραφικό αυτό χωριό.
11.30 π.μ. – 13.00 μ.μ. Αποχαιρετιστήριο μεσημεριανό γεύμα στο εστιατόριο Les-pres-gaillardou
13.00 μ.μ. Αναχώρηση για το αεροδρόμιο του Bordeaux.
15.30 μ.μ. Άφιξη στο αεροδρόμιο του Bordeaux.
17.35 Αναχώρηση για Αθήνα μέσω Amsterdam με πτήση της KLM.
00.50 Άφιξη στην Αθήνα.
ΤΙΜΗ ΣΥΜΜΕΤΟΧΗΣ – 1650 ευρώ
ΣΤΗΝ ΤΙΜΗ ΠΕΡΙΛΑΜΒΑΝΟΝΤΑΙ:
• Εισιτήρια αεροπορικών πτήσεων Αθήνα – Μπορντώ μέσω Άμστερνταμ με την KLM:
KL1578 16AUG ATHAMS OK30 1720 1955
KL1319 16AUG AMSBOD(**) OK30 2035 2220
KL1316 25AUG BODAMS(**) OK30 1735 1925
KL1581 25ΑUG AMSATH OK30 2035 0050
(**) OPERATED BY SUBSIDIARY/FRANCHISE
• Κλιματιζόμενο πούλμαν για όλες τις μετακινήσεις από την άφιξη στο αεροδρόμιο του Bordeaux στις 16/08 μέχρι την αποβίβαση στο ίδιο αεροδρόμιο στις 25/8
• Όλα τα προβλεπόμενα έξοδα του πούλμαν (διόδια, πάρκινγκ, διαμονή οδηγού)
• Φόροι αεροδρομίων (202 ευρώ)
• Διαμονή σε δίκλινα δωμάτια σε ξενοδοχεία 3*** με πρωινό και ημιδιατροφή (εκτός 16/8 χωρίς δείπνο και 23/8 χωρίς πρωινό)
• Αποχαιρετιστήριο μεσημεριανό γεύμα (25/8) στο εστιατόριο Les-pres-gaillardou (La Roque Gageac) στην τιμή των 29 ευρώ ανά άτομο
• Οργανωμένη κρουαζιέρα στον ποταμό Dordogne με βάρκα (25/8)
• Τοπικοί αγγλόφωνοι ξεναγοί και ½ ημέρας ξεναγήσεις: 17/08 Perigueux, 20/08 Nimes, 21/08 Toulouse, 22/08 Carcassonne, 21/08 Abbaye de Fronfroide
• ΕΙΣΟΔΟΙ ΣΤΑ ΜΝΗΜΕΙΑ – ΜΟΥΣΕΙΑ: Musee Gallo-Romain Perigueux – Arenes et Maison Carre de Nimes – Pont du Gard – Abbaye de Fronfroide – Chateau Comtal Carcassonne – Abbaye Saint Hilaire (οι Καθεδρικοί Ναοί δεν έχουν είσοδο)
• Τέσσερα επιπλέον γεύματα (17/8, 20/8, 23/8, 24/8) που μας προσφέρουν τα Μοναστήρια
ΔΕΝ ΠΕΡΙΛΑΜΒΑΝΟΝΤΑΙ ΠΟΤΑ, ΝΕΡΟ, ΦΙΛΟΔΩΡΗΜΑΤΑ,
ΕΙΣΟΔΟΙ ΣΕ ΜΝΗΜΕΙΑ ΠΟΥ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΜΕΡΟΣ ΤΩΝ ΟΡΓΑΝΩΜΕΝΩΝ ΞΕΝΑΓΗΣΕΩΝ ΜΑΣ
Η ΤΙΜΗ ΣΥΜΜΕΤΟΧΗΣ ΕΧΕΙ ΚΑΘΟΡΙΣΘΕΙ ΓΙΑ ΕΛΑΧΙΣΤΟ ΑΡΙΘΜΟ ΣΥΜΜΕΤΕΧΟΝΤΩΝ 35
ΔΗΛΩΣΤΕ ΣΥΜΜΕΤΟΧΗ ΑΜΕΣΑ
με e-mail στο stavrodromi@gmail.com
ή τηλεφωνικά στη Μαρία Θεοχάρη (6942895316)
καλή Ανάσταση
ΚΥΡΙΑΚΗ ΒΑΪΩΝ
07.00 – 10.30 π.μ. ΟΡΘΡΟΣ, ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑ
20.00 – 22.00 μ.μ. ΑΚΟΛΟΥΘΙΑ ΝΥΜΦΙΟΥ
ΜΕΓΑΛΗ ΔΕΥΤΕΡΑ
20.00 – 22.00 μ.μ. ΑΚΟΛΟΥΘΙΑ ΝΥΜΦΙΟΥ
ΜΕΓΑΛΗ ΤΡΙΤΗ
20.00 – 22.00 μ.μ. ΑΚΟΛΟΥΘΙΑ ΝΥΜΦΙΟΥ
ΜΕΓΑΛΗ ΤΕΤΑΡΤΗ
18.30 – 19.30 μ.μ. ΙΕΡΟ ΕΥΧΕΛΑΙΟ
20.30 μ.μ. – 01.00 π.μ. ΑΓΡΥΠΝΙΑ
ΟΡΘΡΟΣ Μ. ΠΕΜΠΤΗΣ (ΑΚΟΛΟΥΘΙΑ ΝΙΠΤΗΡΟΣ)
ΩΡΕΣ, ΕΣΠΕΡΙΝΟΣ & Θ. ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑ Μ. ΒΑΣΙΛΕΙΟΥ
ΜΕΓΑΛΗ ΠΕΜΠΤΗ
19.00 – 22.30 μ.μ.
ΑΚΟΛΟΥΘΙΑ ΠΑΘΩΝ
ΑΜΕΣΩΣ ΜΕΤΑ ΤΗΝ ΑΚΟΛΟΥΘΙΑ ΤΩΝ ΠΑΘΩΝ ΣΤΟΛΙΖΟΥΜΕ ΟΛΟΙ ΜΑΖΙ ΤΟ ΚΟΥΒΟΥΚΛΙΟ ΤΟΥ ΕΠΙΤΑΦΙΟΥ
ΜΕΓΑΛΗ ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ
12.00 μ. – 14.30 μ.μ.
ΩΡΕΣ & ΕΣΠΕΡΙΝΟΣ ΑΠΟΚΑΘΗΛΩΣΗΣ
19.30 – 23.00 μ.μ.
ΑΚΟΛΟΥΘΙΑ ΕΠΙΤΑΦΙΟΥ:
- 20.00 μ.μ. ΕΓΚΩΜΙΑ -
- 22.00 μ.μ. ΠΕΡΙΦΟΡΑ -
ΜΕΓΑ ΣΑΒΒΑΤΟ
08.30 – 11.30 π.μ.
ΩΡΕΣ, ΕΣΠΕΡΙΝΟΣ & Θ. ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑ Μ. ΒΑΣΙΛΕΙΟΥ
23.00 μ.μ. ΜΕΣΟΝΥΚΤΙΚΟ ΑΝΑΣΤΑΣΗΣ
00.00 μ. ΤΕΛΕΤΗ ΑΝΑΣΤΑΣΗΣ
00.15 – 02.30 π.μ.
ΟΡΘΡΟΣ & ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑ ΑΝΑΣΤΑΣΕΩΣ
02.30 π.μ. ΠΑΣΧΑΛΙΝΗ ΤΡΑΠΕΖΑ ΑΓΑΠΗΣ
ΚΥΡΙΑΚΗ ΠΑΣΧΑ
19.00 – 20.00 μ.μ.
ΕΝΑΤΗ ΠΑΣΧΑ & ΕΣΠΕΡΙΝΟΣ ΑΓΑΠΗΣ
καλή σαρακοστή
ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΑΚΟΛΟΥΘΙΩΝ Α΄ ΕΒΔΟΜΑΔΑΣ ΝΗΣΤΕΙΩΝ
ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΥΡΙΝΗΣ
18.00 μ.μ. ΚΑΤΑΝΥΚΤΙΚΟΣ ΕΣΠΕΡΙΝΟΣ ΤΗΣ ΣΥΓΓΝΩΜΗΣ
19.00 μ.μ. ΣΥΝΑΝΤΗΣΗ ΝΕΑΝΙΚΗΣ ΣΥΝΤΡΟΦΙΑΣ ΜΕ ΘΕΜΑ
“Η ΣΥΓΧΩΡΕΣΗ ΘΕΜΕΛΙΟ ΤΗΣ ΚΟΙΝΗΣ ΖΩΗΣ” ΜΕ ΤΟΝ ΣΤΑΥΡΟ ΖΟΥΜΠΟΥΛΑΚΗ
(Διευθυντή του περιοδικού “Νέα Εστία”)
ΚΑΘΑΡΗ ΔΕΥΤΕΡΑ 07.30 – 10.30 π.μ.
ΟΡΘΡΟΣ, ΩΡΕΣ, ΕΣΠΕΡΙΝΟΣ
Αμέσως μετά, Σαρακοστιανή τράπεζα.
ΔΕΥΤΕΡΑ, ΤΡΙΤΗ & ΠΕΜΠΤΗ 18.00 μ.μ.
ΜΕΓΑΛΟ ΑΠΟΔΕΙΠΝΟ
ΤΕΤΑΡΤΗ 18.00 μ.μ.
ΠΡΟΗΓΙΑΣΜΕΝΗ ΘΕΙΑ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑ
ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ 20.00 μ.μ. – 00.30 π.μ.
ΑΓΡΥΠΝΙΑ ΑΓΙΩΝ ΘΕΟΔΩΡΩΝ
& Α΄ ΧΑΙΡΕΤΙΣΜΟΙ
ΣΑΒΒΑΤΟ 18.00 μ.μ.
ΕΣΠΕΡΙΝΟΣ
γεύση από encardia
Φεβρουάριος 2007
Φεστιβάλ “Οι Έλληνες συναντούν τους Έλληνες”
στο Κέντρο Τεχνών ACS στο Χαλάνδρι.
Συμμετέχει ο Roberto Licci από την Κάτω Ιταλία.
πορεία προς τη σχέση, πορεία προς τον Θεό
Οι συναντήσεις της νεανικής μας συντροφιάς
ξεκινούν αυτήν την Κυριακή 22 Φεβρουαρίου και ώρα 20.00 μ.μ.
στον Ιερό Ναό αγ. Φιλίππου στο Θησείο.
Ένα ταξίδι, και φέτος, τα θέματα των συναντήσεών μας…
ένα ταξίδι στην έννοια και στην πορεία της σχέσης…
κάθε ανθρώπινης σχέσης,
και ειδικότερα της σχέσης άνδρα & γυναίκας!
ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΣΥΝΑΝΤΗΣΕΩΝ
Κυριακή Απόκρεω 22/02, 20.00 μ.μ.: “αγάπη… που ‘ναι η εκκλησιά σου…” (Γ. Σεφέρης)
π. Αναστάσιος Τασόπουλος
(Θεολόγος, Φιλόλογος, εφημέριος Ι. Ν. Αγ. Τριάδας Βύρωνα)
Κυριακή Τυρινής 01/03, 19.00 μ.μ.: η συγχώρεση θεμέλιο της κοινής ζωής
Σταύρος Ζουμπουλάκης
(πτ. Νομικής & Φιλοσοφίας, Διευθυντής περιοδικού «Νέα Εστία»)
Κυριακή Ορθοδοξίας 08/03, 19.00 μ.μ.: ανακαλύπτοντας την εικόνα του Χριστού στον άλλο
Αλέξανδρος Κατσιάρας
(Θεολόγος, Διευθυντής Ρ/Σ Εκκλησίας της Ελλάδος)
Κυριακή Β’ Νηστειών 15/03, 19.00 μ.μ.: σχέση και σχέσεις στην ασκητική του αγ. Γρηγορίου Παλαμά
π. Δημήτριος Κουτσούρης
(Θεολόγος, Καθηγητής Ανώτατης Εκκλησιαστικής Ακαδημίας Αθηνών)
Κυριακή Σταυροπροσκύνησης 22/03, 19.00 μ.μ.: η σχέση μέσα από το φως του Σταυρού
π. Ευάγγελος Γκανάς
(Ηλεκτρολόγος – Μηχανικός ΕΜΠ, Θεολόγος, εφημέριος Ι. Ν. Οσ. Μελετίου Σεπολίων)
Κυριακή Δ’ Νηστειών 29/03, 19.00 μ.μ.: βαθμίδες της Κλίμακας – βαθμίδες συνάντησης με τον Θεό και με τον άλλο
π. Αντώνιος Πινακούλας
(Νομικός, Θεολόγος, εφημέριος Ι. Ν. Αγ. Παντελεήμονος Χαλανδρίου)
Κυριακή Ε’ Νηστειών 05/04, 19.00 μ.μ.: κραταιά ως θάνατος η αγάπη
Ζωή Πλιάκου
(Θεολόγος, στέλεχος Παιδαγωγικού Ινστιτούτου)
ο ξένος, η πατρίδα, η Εκκλησία
(του π. Βασιλείου Θερμού)
Σπάνια ἀντιμετωπίζουμε τή διαφορετικότητα τοῦ ἄλλου θετικά διότι τότε θά ἔπρεπε ἀναγκαστικά νά δοῦμε τόν ἑαυτό μας περισσότερο κριτικά. Τί ἄλλο εἶναι, ὅμως, ἡ διαφορετικότητα τοῦ ξένου παρά ἡ ἐξιδιασμένη κατάθεσή του στόν κοινό πολιτισμό τῆς ἀνθρωπότητας; Μέ τά προτερήματά καί τά μειονεκτήματά της βέβαια, ὅπως καί ἡ δική μας κατάθεση. Μόνο μιά λογική αὐτάρκειας θά μποροῦσε νά ἀπορρίπτει ἐξ ἀρχῆς τά καλά πού προέρχονται ἀπό τή διαφορετικότητα.
Ἐπί πλέον, μόνο μία στάση πού μαρτυρεῖ ἀνασφάλεια θά μποροῦσε νά φοβᾶται τή διαφορετικότητα. Ὑπό κάποιες προϋποθέσεις ἡ διαφορετικότητα τοῦ ἄλλου ἐπιτρέπει ἕνα ἀληθινότερο κοίταγμα τοῦ ἑαυτοῦ μας, διότι μᾶς φέρνει ἀντιμέτωπο μέ τόν καθρέφτη καί μᾶς βγάζει ἀπό τό κλειστό μας σύστημα ἀναφορᾶς. Ἕνας λαός μέ σιγουριά γιά τήν ταυτότητά του καί χωρίς σύνδρομα ἀνασφάλειας καί μειονεξίας αἰσθάνεται εὐγνωμοσύνη πρός τόν διαφορετικό διότι κάνει καλύτερο τόν ἴδιο. Αὐτά ὅλα τά κατανοοῦμε καλύτερα ἄν τά ἐξετάσουμε ὑπό τό πρῖσμα τῶν ἁγίων Τριών Ιεραρχών.
Ἄν οἱ Τρεῖς Ἱεράρχες ἀντιμετώπιζαν τό ξένο καί τό διαφορετικό πολωτικά, θά ἀρνιόντουσαν τή συνάντηση καί τήν ὤσμωση μέ τόν ἑλληνισμό. Τό ἀποτέλεσμα θά ἦταν ἕνας χριστιανισμός κατώτερος ἀπό αὐτόν πού ζοῦμε σήμερα. Ὁ ἑλληνισμός ἀποτελοῦσε ἕναν ριζικά διαφορετικό πολιτισμό ἀπό τόν ἰουδαϊκό. Οἱ Τρεῖς Ἱεράρχες, λόγῳ τῆς σοφίας καί τῆς ἁγιότητάς τους, χωρίς νά τό γνωρίζουν οὐσιαστικά ἐφάρμοσαν τή λογική τῶν ζώντων ὀργανισμῶν: τό κύτταρο βρίσκεται σέ διαρκῆ ἀνταλλαγή τῆς ὕλης μέ τά γειτονικά του κύτταρα καί μέ τό αἷμα πού κυκλοφορεῖ μέσα στά ἀγγεῖα. Ἡ ἀνταλλαγή αὐτή εἶναι ἀπαραίτητη προκειμένου τό κύτταρο νά μή νεκρωθῆ καί, ἔμμεσα, προκειμένου νά διατηρήσει τήν ταυτότητά του. Διότι νεκρό καί ἀποσυντεθειμένο παύει νά ἔχει ταυτότητα.
Οἱ πολιτισμοί, ἐπειδή εἶναι ζωντανοί, βρίσκονται σέ διαρκῆ ἀνταλλαγή καί ὤσμωση. Ἔτσι ἐμπλουτίζονται οἱ ἴδιοι ἀφ’ ἑνός, ἐνῶ ταυτόχρονα συμβάλλουν σέ μεγαλύτερη προσέγγιση καί καλύτερη κατανόηση τῶν ἀνθρώπων. Χωρίς αὐτή τήν ἀλληλεπίδραση τῶν πολιτισμῶν οἱ διάφοροι λαοί καί τά ἔθνη θά παρέμεναν ἀπολύτως ξένα καί ἀκατανόητα τό ἕνα γιά τό ἄλλο. Καί φυσικά, αὐτό θά κατέληγε σέ ἀκόμη μεγαλύτερη ἐχθρότητα ἀπό αὐτή πού βλέπουμε σήμερα, ἀφοῦ τό ἄγνωστο τό φοβόμαστε. Καί, φυσικά, χωρίς αὐτή τήν κινητικότητα καί ἀνάμιξη τῶν πολιτισμῶν δέν θά ἦταν δυνατό ἡ Ἐκκλησία νά ἐπιτελέσει τό ἱεραποστολικό ἔργο τῆς διάδοσης τοῦ Εὐαγγελίου.
Πῶς, ὅμως, θά διαφυλαχθῆ ἡ ταυτότητα μέσα σέ αὐτή τήν ἀέναη ἀνταλλαγή; Πῶς θά προληφθῆ ἡ ἀλλοίωσή της καί ἡ ἔκπτωση τοῦ ψηφιδωτοῦ τῶν ἐθνῶν σέ ὁμοιομορφία; Πάλι ἡ βιολογία δίνει τήν ἀπάντηση. Στό ἐσωτερικό τοῦ κυττάρου βρίσκεται ὁ πυρήνας, ὁ ὁποῖος καθορίζει τή συγκεκριμένη μορφή πού ὀφείλει νά ἔχει τό κύτταρο αὐτό, τήν ἐξειδίκευσή του, τό ἄν θά γίνει κύτταρο ὀστοῦ ἤ καρδιᾶς ἤ ἐγκεφάλου κ.ο.κ. Ἀπό τήν ἄποψη τοῦ γενετικοῦ ὑλικοῦ, βέβαια, ὅλοι οἱ πυρῆνες τῶν κυττάρων ἑνός σώματος ἔχουν τίς ἴδιες πληροφορίες. Αὐτό εἶναι ἰδιαίτερα σημαντικό διότι ὑποδηλώνει ὡς πρός τό θέμα μας τή θεμελιώδη ὁμοιότητα ὅλων τῶν ἀνθρώπων, τήν κοινή ἀνθρώπινη φύση τους, τή βάση δηλαδή τῆς ἀμοιβαίας κατανοήσεως καί ἀγάπης.
Ἀλλά σέ κάθε πυρήνα ὁρισμένα μόνο γονίδια ἐνεργοποιοῦνται, ἐκεῖνα πού θά ἐξασφαλίσουν τή διαφοροποίηση τοῦ κυττάρου. Ἔτσι καί στούς λαούς, ὁρισμένες ἀπό τίς ἀνθρώπινες ἰδιότητες ἀναπτύσσονται περισσότερο καί ἄλλες συρρικνώνονται, συντελώντας ἔτσι στήν ἰδιοπροσωπία τῶν ἐθνῶν. Ἡ ἀνταλλαγή στοιχείων μέ ἄλλους λαούς δέν συνιστᾶ κίνδυνο γιά τήν ἰδιοπροσωπία ἄν παραμένει ἄθικτος ὁ πυρήνας, ἐκεῖνα δηλαδή τά βασικά χαρακτηριστικά πού γιά μᾶς συγκροτοῦν τήν ἑλληνικότητα (καί γιά τόν πιστό τήν ἐκκλησιαστικότητα).
Στήν περίπτωση τῶν Τριῶν Ἱεραρχῶν, ὁ πυρήνας βρισκόταν στήν χριστιανική τους συνείδηση, ἡ ὁποία δέν ἔπρεπε μέ κανένα τρόπο να προδοθῆ ἀπό τή συνάντηση μέ τόν ἑλληνισμό. Πράγματι, ἀπό αὐτόν ἔλαβαν τό γλωσσικό καί ἐννοιολογικό ἔνδυμα τῶν ἀληθειῶν τῆς Ἀποκάλυψης τοῦ Θεοῦ καί καμμία ἀπό τίς θεολογικές καί κοσμολογικές ἀντιλήψεις του.
Γι’ αὐτό κάθε πολιτισμός πρέπει νά ξεκαθαρίσει ποιά εἶναι τά θεμελιώδη γνωρίσματά του, ἔτσι ὥστε νά τά περιφρουρήσει δεόντως καί νά ἀποφύγει τόν κίνδυνο τοῦ συγκρητισμοῦ και τῆς σχετικοποίησης. Ταυτόχρονα, ὅμως, χρειάζεται νά ἀναλάβει τό θαρραλέο ἐγχείρημα τοῦ διαλόγου μέ ἄλλους πολιτισμούς καί τῆς ἀνταλλαγῆς στοιχείων μεταξύ τους. Ὁ σεβασμός μας στήν ἰδιαιτερότητα κάθε ἀνθρώπου καί κάθε λαοῦ δέν πρέπει νά εἶναι ἁπλῶς συμβατικός, ἐπειδή αὐτό ἐπιτάσσουν ἡ καλή συμπεριφορά καί ἡ ἀνάγκη γιά εἰρηνική συνύπαρξη. Χρειάζεται νά ὑποκινεῖται ἀπό τό γνήσιο ἐρώτημα γιά τή δική του κλήση. Δέν θά ὑπαγορεύσουμε ἐμεῖς τήν κλήση τοῦ Θεοῦ γιά τούς ἀδελφούς μας, ἀλλά θά τούς βοηθήσουμε νά τήν ἀνακαλύψουν, νά τήν ἀνασύρουν ἀπό τά βάθη τῆς ὑπάρξεώς τους. Ὅπως τό διατυπώνει ὁ Γάλλος Ὀρθόδοξος θεολόγος Παῦλος Εὐδοκίμοφ, «στό σχηματισμό τῆς κουλτούρας καί τῶν πολιτισμῶν ἡ Ἐκκλησία ἔχει νά πεῖ τόν προφητικό της λόγο, πού εἶναι λόγος μάρτυρα… Κάθε λαός βρίσκει μιάν ἱστορική ἀποστολή καί τήν κάνει δική του, οἰκοδομεῖται γύρω ἀπ’αὐτήν καί ἀργά ἤ γρήγορα συναντᾶ τό σχέδιο τοῦ Θεοῦ. Ἡ παραβολή τῶν ταλάντων μιλᾶ γι’ αὐτό τό ἀξιολογικό ἐπίπεδο πού προτείνεται στήν ἐλευθερία τοῦ ἀνθρώπου… Ὁ Θεός τό θέλησε ἔτσι, ἡ Βασιλεία Του νά μήν εἶναι βατή παρά μέσῳ τοῦ χάους αὐτοῦ τοῦ κόσμου· δέν εἶναι μόσχευμα ξένο στά ὄντα τοῦ κόσμου, ἀλλά ἡ ἀποκάλυψη τοῦ βάθους τοῦ ἴδιου τοῦ κόσμου».
Εἴμαστε κεκλημένοι στό χρέος τῆς διαρκοῦς ἐπίγνωσης πώς οἱ πολιτισμοί ἀποτελοῦν φαινόμενο προσωρινό διότι ἐπιτρέπουν στόν Θεό νά ἔλθει σέ κοινωνία μέ τόν ἄνθρωπο στόν συγκεκριμένο χῶρο καί χρόνο. Στήν Βασιλεία τοῦ Θεοῦ θά ὑπάρχει ὁπωσδήποτε ἡ ἑτερότητά μας ἐξαγιασμένη ἀλλά δέν θά ὑπάρχουν πολιτισμοί διότι θά εἶναι περιττοί. Καί ἡ Ἐκκλησία εἶναι προορισμένη ἀπό τή φύση της νά βαδίζει ἀγαπώντας τόν κόσμο ἀλλά μέ τό βλέμμα στραμμένο στό ἐσχατολογικό της μέλλον.
Ὅπως τονίζει ὁ καθηγητής Μαντζαρίδης, «ἡ ἀληθινή παγκοσμιότητα προωθεῖται μόνο μέ παγκόσμιους ἀνθρώπους· μέ πρόσωπα πού προσεγγίζουν κενωτικά καί συγχωρητικά ὁλόκληρο τόν κόσμο, ὁλόκληρη τήν ὁμοούσια ἀνθρωπότητα».Ὅσο περισσότερο χωρᾶμε τόν διαφορετικό ἄνθρωπο μέσα στήν καρδιά μας, τόσο περισσότερο προσεγγίζουμε τή βίωση τοῦ μυστηρίου τοῦ Χριστοῦ πού εἶναι ὁ καθολικός Ἄνθρωπος. Διότι καί αὐτή ἡ ἀλήθεια τοῦ ἄλλου, ἡ παράξενη καί ἀκατανόητη ἀπό μᾶς πολλές φορές, διαθέτει τόν δικό της τόπο στόν Χριστό πού εἶναι ἡ Ἀλήθεια.
(Απόσπασμα από παλαιότερη ομιλία του πρωτοπρεσβύτερου Βασιλείου Θερμού με αφορμή την εορτή των 3 Ιεραρχών)
οσία Ξένια η δια Χριστόν σαλή
Η Ξένια Γρηγόριεβνα Πετρόβα ήταν σύζυγος λαμπρού συνταγματάρχη του τσαρικού στρατού, ο οποίος ήταν επίσης και ψάλτης στα ανάκτορα. Ζούσε άνετη και κοσμική ζωή εν μέσω της αριστοκρατίας της πρωτεύουσας. Ο αιφνίδιος θάνατος του συζύγου της, όταν εκείνη ήταν μόλις 26 χρόνων, την αναστάτωσε βαθιά και της φανέρωσε τη ματαιότητα κάθε επίγειου δεσμού. Προσπάθησε από τότε να ελευθερωθεί από κάθε τι που τη συνέδεε με τον κόσμο κι άλλαξε ολότελα τη συμπεριφορά της. Βλέποντάς την οι συγγενείς να μοιράζει την περιουσία της σε ελεημοσύνες, νόμισαν ότι το πένθος την έκανε να χάσει τα λογικά της. Φορούσε τη στρατιωτική στολή του συζύγου της και δεν αποκρινόταν παρά μόνο αν της απευθύνονταν με το όνομα του μακαρίτη αξιωματικού. Χωρίς κα;τάλυμμα, ανυπόδητη, φορώντας χειμώνα – καλοκαίρι τα ίδια κουρελιασμένα ρούχα, τριγυρνούσε στις φτωχογειτονιές, προσφέροντας τον εαυτό της με πραότητα και αγόγγυστα στις λοιδορίες και στους εμπαιγμούς του όχλου. Δεχόταν ελεημοσύνη μονάχα για να την ξαναμοιράσει την ίδια στιγμή στους φτωχούς, έτρωγε πού και πού, και πήγαινε να περάσει τη νύχτα σ΄ ένα χωράφι έξω από την πόλη όπου προσευχόταν γονατιστή ως την ανατολή.
Η ευλογία του Θεού τη συνόδευε όπου κι αν πήγαινε και σύντομα ο οίκτος που της έδειχναν μεταμορφώθηκε σε ευλάβεια όλων των κατοίκων της αγίας Πετρούπολης, της οποίας έγινε αληθινός φύλακας άγγελος. Αφού έφερε το σταυρό της εκούσιας σαλότητας για την αγάπη του Χριστού επί 45 ολόκληρα χρόνια, η οσία Ξένια κοιμήθηκε εν Κυρίω σε ηλικία 71 ετών (μεταξύ 1794 και 1806).
ο τάφος της οσία Ξένιας στο παρεκκλησιό της μέσα στο Κοιμητήριο Σμολένσκ της Αγ. Πετρούπολης
Ο τάφος της οσίας Ξένιας έγινε αμέσως αντικείμενο τιμής και ευλάβειας και πολύ σύντομα αποτέλεσε τόπο προσκυνήματος. Θαύματα, ιάσεις, προφητείες, φανερώσεις της αγίας δεν έπαυσαν εδώ και δύο αιώνες να επιτελούνται στον τάφο της ο οποίος είναι πηγή ζωής και ευλογίας. Ο λαός μέχρι σήμερα συνωστίζεται προσευχόμενος για να δεχθεί την αρωγή της παρρησίας της αγίας, η οποία τιμάται ως προστάτιδα της αγίας Πετρούπολης. Η μνήμη της εορτάζεται στις 24 Ιανουαρίου.
το παρεκκλήσιο της οσίας Ξένιας στην αγ. Πετρούπολη
ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ 23 ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΥ
20.30 μ.μ. – 00.30 π.μ.
ΑΓΡΥΠΝΙΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΟΣΙΑ ΞΕΝΙΑ
ΣΤΟΝ Ι. Ν. ΑΓ. ΦΙΛΙΠΠΟΥ
Στο τέλος της ακολουθίας του Όρθρου ο ιερέας θα χρίσει τους πιστούς με λάδι από την ακοίμητη κανδήλα του τάφου της αγίας Ξένιας.
η ευθύνη μας
ΑΡΘΡΟ – ΠΑΡΕΜΒΑΣΗ ΤΟΥ ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΥ ΑΘΗΝΩΝ & ΠΑΣΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ κ.κ. ΙΕΡΩΝΥΜΟΥ
Ο Αρχιεπίσκοπος Αθηνών και πάσης Ελλάδος κ.κ. Ιερώνυμος, ξεκίνησε την συνέντευξη του στην εφημερίδα «Ο Κόσμος του Επενδυτή», εκφράζοντας θλίψη και ανησυχία, για τα όσα διαδραματίστηκαν στην Αθήνα αλλά και στην υπόλοιπη Ελλάδα, μετά το τραγικό συμβάν, που οδήγησε στον αδόκητο θάνατο ενός νέου παλικαριού.
Την οδύνη μου, ως πατέρα που βίωσε τον άδικο θάνατο ενός παιδιού του από το οπλισμένο χέρι ενός άλλου παιδιού του, ήρθαν να εντείνουν και να συμπληρώσουν αισθήματα πικρίας και αγωνίας, καθώς οι βιαιότητες, οι βανδαλισμοί, οι καταστροφές, οι λεηλασίες και οι εμπρησμοί τραυματίζουν βάναυσα την ψυχή και το σώμα της πατρίδας μας.
Βεβαίως η εύκολη λύση είναι να περιοριστούμε σε καταδικαστικά και επικριτικά σχόλια, επιρρίπτοντας όλη την ευθύνη σε όσους υπερέβησαν τα όρια της εύλογης διαμαρτυρίας. Δεν δικαιούμαστε, όμως, να ομιλούμε αν δεν αναλάβουμε πρώτα τις ευθύνες που αναλογούν στον καθένα μας, με αυτοκριτική και με πνεύμα μετανοίας. Δεν είναι δυνατόν να θεωρητικολογούμε χωρίς καν αναφορά στο ότι δεν υπάρχει καμία δικαιολογία για την αφαίρεση μιας ανυπεράσπιστης νεανικής ζωής, όταν μετά το μοιραίο χωρούν μόνο η συντριβή και η μετάνοια.
Τα παιδιά μας δεν είναι εξαγριωμένα χωρίς λόγο. Η προσωπική επαφή μου με τους νέους μου δίνει το δικαίωμα να δηλώσω μετά λόγου γνώσεως ότι το σύνολο σχεδόν της νέας γενιάς δεν είναι εναντίον των αρχών, των αξιών και των ιδανικών που ενέπνευσαν και εξέθρεψαν το γένος μας, αλλά εναντίον όλων ημών που τους τα διδάσκουμε και συγχρόνως τα προδίδουμε ανερυθρίαστα και ασύστολα. Τα παιδιά μας δεν αμφισβητούν την αλήθεια αλλά την προδοσία της. Τα παιδιά μας είναι θυμωμένα μαζί μας επειδή μας αγαπούν και αισθάνονται προδομένα. Η νεολαία νοιώθει όχι μόνο το ασφυκτικό παρόν που φτιάξαμε εμείς οι φυσικοί ή θεσμικοί γονείς τους, αλλά, κυρίως καταγγέλλει την υποθήκευση, αν όχι την κλοπή, και την καταστροφή του μελλόντός της.
Βέβαια, οι βανδαλισμοί, η καταστροφή των περιουσιών, η πυρπόληση του μόχθου εργοδοτών και εργαζομένων, χωρίς συναίσθηση των κοινωνικών συνεπειών, και η εξάντληση των δυνάμεων της νεολαίας μόνο για την εκτόνωση της οργής απλώς ανοίγουν περισσότερες πληγές και θρέφουν τον φαύλο κύκλο της παρακμής. Όμως, πως να καταδικάσεις τον αδικημένο για τα λάθη του, αν δεν αναζητήσεις πρώτα τρόπους και λύσεις που να δίνουν ελπίδα και να προσκαλούν σε αξιοποίηση των δυνάμεων, που τώρα σπαταλιούνται στην εκτόνωση της πικρίας και της απογοήτευσης, συμβάλλοντας εντέλει στο περαιτέρω ρήμαγμα της ήδη παραπαίουσας, ηθικώς, πολιτικώς και κοινωνικο-οικονομικώς πατρίδας μας;
Για πόσο ακόμα μπορούμε να στεκόμαστε, κλήρος και λαός, αδιάφοροι ή αυτοκαταστροφικά βολεμένοι απέναντι σε φαινόμενα τα οποία όλοι γνωρίζουμε, όλοι συμφωνούμε ότι δεν είναι δυνατόν να συνεχίζονται, όλοι δηλώνουμε ευκαίρως – ακαίρως τη δυσφορία μας και συγχρόνως τα συντηρούμε ή τα ανεχόμαστε ως παθητικοί δέκτες της ίδιας μας της αυτο-υπονόμευσης.
Πώς να πείσουμε τους νέους ότι η Εκκλησία είναι ο χώρος της αγάπης, της ελπίδας, της παρηγοριάς, της σμιλεύσεως ήθους και ιδανικών και της αντιπαράθεσης στην αδικία, την ανομία και τη διαφθορά, όταν δίνουμε δικαιώματα στον λαό του Θεού να φοβάται ότι μετατρέψαμε τον οίκο του Θεού σε οίκο εμπορίου; Όταν δεν τολμάμε πια να υψώσουμε φωνές σαν εκείνες του Αγίου Ιωάννου του Χρυσοστόμου ή του Αγίου Γρηγορίου του Παλαμά, όταν τόλμησαν στο όνομα του Χριστού να αντιπαρατεθούν με τα κατεστημένα συμφέροντα της εποχής τους, που καταρράκωναν τα ουσιώδη του βίου του ποιμνίου τους;
Πώς να πείσουμε τους νέους για τα μείζονα και ουσιώδη του πολιτισμού και την αξία της αφιέρωσής τους στις σπουδές τους, όταν η παιδεία χρόνια τώρα συρρικνώνεται στα ασφυκτικά στενά και αφυδατωμένα όρια μιας άνευρης εκπαίδευσης, χωρίς ουσιαστική μέριμνα για την κατοχύρωση του επαγγελματικού μέλλοντος και την υποδούλωση της αξιοπρέπειας στους μηχανισμούς χαριστικών και αναξιοκρατικών πρόσκαιρων βιοποριστικών απασχολήσεων;
Πώς να ζητήσουμε κατανόηση και θυσίες από τον λαό μας για τη σοβούσα οικονομική κρίση, όταν οι εσαεί προτεινόμενες επί δεκαετίες λύσεις επαναλαμβάνουν κυνικά σενάρια μονόπλευρης λιτότητας; Όταν οι περιορισμοί και οι θυσίες επιβάλλονται μονομερώς, εξαιρώντας προκλητικά εκείνους προς τους οποίους θα έπρεπε καταρχήν να απαιτηθεί η συνεισφορά τους στην υπέρβαση της κρίσης;
Πώς να ζητήσουμε την εμπιστοσύνη του λαού στους θεσμούς, τους φορείς και τους εκφραστές και υπηρέτες τους, όταν κωφεύουμε στα στοιχειώδη αιτήματα για δικαιότερη κοινωνική πραγματικότητα, για την προστασία του λαού από την κατάχρηση της εξουσίας, για την εξασφάλιση του αισθήματος ασφάλειας που προκύπτει από την εμφανή και αδιαμφισβήτητη προστασία της αξιοπρέπειάς μας από τα ποικίλων ειδών πελατειακά δίκτυα, που συνιστούν πρόσφορο έδαφος για την επικράτηση της φαυλότητας και την υπονόμευση της δημοκρατίας;
Πώς να ζητήσουμε από τον λαό μας υπομονή και ολιγάρκεια, όταν η απληστία έχει γίνει ρυθμιστής της ζωής μας, των τάχα μου οραμάτων και ψευδεπίγραφων υποσχέσεων; Όταν η απληστία αποτελεί το υπέδαφος επί του οποίου ριζώνουν αποδομητικά φαινόμενα, όπως η διαφθορά, η διαπλοκή, η κατασπατάληση των οικονομικών πόρων και η ατιμωρησία όσων προς ίδιον όφελος εκμεταλλεύονται τα πόστα τους και γίνονται εν τέλει δολιοφθορείς της Εκκλησίας, του Έθνους και της Δημοκρατίας;
Ποιος μπορεί να κατηγορήσει για φωνασκία όσους δικαίως κραυγάζουν απαιτώντας διαφάνεια, κοινωνική λογοδοσία και αποθάρρυνση της δημιουργίας τοπικών ή φιλικών φατριών; !!!!
Ποιός μπορεί να κοιτάξει στα μάτια χωρίς ντροπή τον άρρωστο που δοκιμάζει την κατάσταση που επικρατεί στη δημόσια υγεία εδώ και χρόνια; Τον συνταξιούχο που αδυνατεί να πληρώσει τα φάρμακά του; Τον άνθρωπο του μόχθου που αδυνατεί να εξασφαλίσει το μέλλον των παιδιών του; Τον σπουδαστή που βιώνει την ερήμωση της παιδείας από τα οράματα και ιδανικά;
Η απάντηση σε όλα αυτά δεν είναι η δικαίωση των βανδαλισμών, αλλά ούτε και η απάνθρωπη καταστολή κάθε διαμαρτυρίας. Η διαμαρτυρία είναι ανάγκη και δικαίωμα. Όμως ο καταστροφικός θυμός που οδηγεί σε λεηλασίες και βανδαλισμούς δεν είναι λύση. Η βία θρέφει τη βία και οι επιτήδειοι βρίσκουν ευκαιρία να επιβάλουν λύσεις που κάθε άλλο παρά ανταποκρίνονται στα αιτήματα και τις ανάγκες των αδικημένων.
Πριν από κάθε λόγο και τοποθέτησή μας, πρέπει να αναλογισθούμε λοιπόν με το μερίδιο των ευθυνών μας. Πρώτιστα των δικών μας ευθυνών ως Ποιμαίνουσας Εκκλησίας, που δεν έχει πλέον την πολυτέλεια του εφησυχασμού. Η κρισιμότητα των καιρών επιτάσσει να αρθούμε στο ύψος των περιστάσεων, να αναλάβουμε τις ευθύνες μας – με τρόπο ορατό και έμπρακτο – απέναντι στον λαό του Θεού και να εμπνεύσουμε τους ανθρώπους, ώστε να ενώσουμε τις δυνάμεις μας σε κοινό αγώνα για την ειρηνική ανατροπή της καθοδικής πορείας που απειλεί τη χώρα μας.
Σάββατο 13/12/2008
επιστροφή
Επανέρχομαστε! Δριμύτεροι! Δυναμικά…
Λόγοι πέρα από τη θέλησή μας, ανάγκασαν το σταυροδρόμι μας να παραμείνει σιωπηρό για αρκετό καιρό. Ζητούμε ειλικρινά συγγνώμη απ΄ όλους σας γι΄ αυτό. Θα προσπαθήσουμε να ξαναδώσουμε πνοή σ΄ αυτή τη μικρή γωνιά μέσα από κείμενα που θα μας δώσουν την αφορμή για συζήτηση και ανταλλαγή προβληματισμών.
Νάστε καλά όλοι! Καλά & ευλογημένα Χριστούγεννα!
Χρήστου Γιανναρά: συμβίωση ως αμοιβαία χρήση
Ας μου επιτραπεί να εκφέρω γνώμη (όχι αρτιωμένη άποψη) για το «Σύμφωνο Ελεύθερης Συμβίωσης» που η κυβέρνηση ετοιμάζεται να καταθέσει στη Βουλή.
Δυσκολεύομαι να κατανοήσω τις αντιδράσεις ανθρώπων που νομίζουν ότι εκφράζουν την Εκκλησία αρνούμενοι εκ προοιμίου ένα τέτοιου είδους νομοθέτημα της πολιτείας. Μοιάζει να βρίσκονται εκτός τόπου και χρόνου, νομίζοντας ότι η σημερινή ελλαδική κοινωνία, στο σύνολό της, είναι και «πλήρωμα» της Εκκλησίας, επομένως το εκκλησιαστικό Μυστήριο του Γάμου μπορεί να λειτουργεί και ως νομικός θεσμός της πολιτείας για τη ρύθμιση δικαιωμάτων και υποχρεώσεων της ανδρόγυνης συμβίωσης.
Βέβαια, το «Σύμφωνο Ελεύθερης Συμβίωσης, θέλει να είναι κάτι διαφορετικό ακόμα και από τον θεσμό του Πολιτικού Γάμου: να μειώσει στο ελάχιστο δυνατό την ανάληψη ευθύνης που συνεπάγεται οποιουδήποτε είδους διαπροσωπική σχέση, να κατοχυρώσει τη συμβίωση μόνο ως γυμνή σύμβαση. Σε αυτό το επίπεδο θα μπορούσε ο πολίτης, άσχετα με τη μετοχή του ή όχι στην Εκκλησία, να έχει αντιρρήσεις σοβαρές. Βέβαια, δεν μπορεί να αγνοήσει ότι το νομοθέτημα υπακούει στη λογική του καθολικού σήμερα «τρόπου του βίου», δηλαδή του κυρίαρχου μοντέλου «πολιτισμού»: του φυσιοκρατικού ατομοκεντρισμού που διαμορφώνει και την παραμικρή πτυχή της οργανωμένης συλλογικότητας.
Το κυρίως θλιβερό είναι ότι η πολιτεία στην Ελλάδα σήμερα (αν κρίνει κανείς από τα κείμενα των «θεωρητικών» που εκφράζουν την εξουσία, όποιο κόμμα και αν τη διαχειρίζεται) αναλαμβάνει σε κοινωνικά θέματα νομοθετικές πρωτοβουλίες που δεν μοιάζει να απηχούν ρεαλιστικές συλλογικές ανάγκες. Μάλλον πιθηκίζουν ό,τι «μοδέρνο» και «προοδευτικό» λιμπίζεται η επαρχιωτίλα των καφενείων του Κολωνακίου. Διαφορετικά δεν μπορεί να εξηγηθεί η προκλητική αδιαφορία που χαρακτηρίζει τα κείμενα των «θεωρητικών» της «προόδου» για τη γνησιότητα ή την αλλοτρίωση της ανθρώπινης ύπαρξης σε συνθήκες άκριτου μιμητισμού.
Στον φυσικό θεσμό του γάμου, που οι απαρχές του χάνονται στα βάθη της Προϊστορίας, το τελετουργικό τυπικό, οποιοδήποτε, δηλώνει μπροστά στην κοινότητα την ανάληψη από το ζευγάρι μιας αμοιβαίας ευθύνης, η οποία ιδρύει και υπηρετεί τη σχέση: Θέλω να μοιραστώ τη ζωή με τον συγκεκριμένο «άλλον», δέχομαι δημόσια την ευθύνη και τη διακινδύνευση της σχέσης. Διότι, σχέση δεν είναι η παράλληλη και ασύμπτωτη συνύπαρξη δύο θωρακισμένων εγωισμών, δεν είναι η δυαδική μοναξιά. Η σχέση είναι εκούσιο άθλημα ελεύθερης αντίστασης στον ατομοκεντρισμό, στις ενστικτώδεις ορμές της αυτοσυντήρησης, της επιβολής της κυριαρχίας. Μοιράζονται τη θέλησή τους οι άνθρωποι στη σχέση, διαφορετικά αλλοτριώνουν τη σχέση σε εξάρτηση, υποταγή, εκμετάλλευση του ενός από τον άλλον.
Ενα νομικό πλαίσιο μπορεί να συμβάλλει στην προστασία από την αλλοτρίωση, αλλά η σύμβαση δεν μπορεί ποτέ να υποκαταστήσει το άθλημα της σχέσης, να αποκλείσει τη στεγασμένη μοναξιά, τη δραματική ακοινωνησία. Ειδικά, πάντως, το «Σύμφωνο Ελεύθερης Συμβίωσης» αλλοτριώνει εξ ορισμού τη διαπροσωπική σχέση σε συμφωνημένη αμοιβαία χρήση του άλλου. Ακριβώς όπως όριζε τον γάμο ο Καντ: «Αμοιβαία χρήση ιδιοτήτων του άλλου φύλου» (wechselseifigen Besitz ihrer Oeschlechtseigenschaften)! Με τα αντικείμενα χρήσης δεν σχετίζεται, απλώς τα χρησιμοποιεί. Είναι ιδιοκτησία σου (Besitz) νομικά κατοχυρωμένη.
Και εξαρτάται μόνο από τους όρους της σύμβασης να επιλέξει κανείς ετερόφυλο ή ομόφυλο αντικείμενο χρήσης. Το «Σύμφωνο Ελεύθερης Συμβίωσης» είναι ένα «επικοινωνιακό» εύρημα για τη νομιμοποίηση και κατοχύρωση δικαιωμάτων σε περιπτώσεις που η σεξουαλική ιδιαιτερότητα αποκλείεται να παραγάγει σχέση γονεϊκής δημιουργίας και ευθύνης. Η σύμβαση υπερισχύει και των σκοπιμοτήτων της φύσης κατοχυρώνοντας το άτομο, με τις ηδονικές επιλογές του, αποκλειστικά.
Θα θεωρούσα αυτονόητο, όσοι μετέχουν στο εκκλησιαστικό γεγονός να είναι ένθερμοι υποστηρικτές του πολιτικού γάμου αλλά και του συμφώνου ελεύθερης συμβίωσης. Ο Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης, από το 1896 κιόλας, ζητούσε να καθιερωθεί ο πολιτικός γάμος. Σήμερα, θα υποστήριζε, νομίζω, και το σύμφωνο ελεύθερης συμβίωσης. Ακριβώς για να είναι σαφής και θεσμοθετημένη η καισαρική διαφορά που χωρίζει τις συμβάσεις της οργανωμένης συλλογικότητας από τους όρους-όρια ζωής της εκκλησίας.
Οταν η εκκλησία μιλάει για «μυστήριο» αναφέρεται στην ανυπότακτη σε αντικειμενοποιήσεις υπαρκτική δυναμική «εγκεντρισμού» των αναγκαιοτήτων της φύσης στην ελευθερία της σχέσης: η ενστικτώδης, ορμέμφυτη ανάγκη εντάσσεται, ως άθλημα ελευθερία, στη σκόπευση της ζωής ως αγαπητικής κοινωνίας. Το μυστήριο της Ευχαριστίας, για παράδειγμα, θέλει να ελευθερώσει τη ζωτική ανάγκη της τροφής και του ποτού από τη φυσική αναγκαιότητα της ατομικής αυτοσυντήρησης να την αναδείξει σε ελευθερία αγαπητικής κοινωνίας της ζωής και της ύπαρξης. Αντίστοιχα, και το μυστήριο του Γάμου εντάσσει τη σεξουαλική σχέση και τη συμβίωση στη δυναμική του αθλήματος αυθυπέρβασης και αυτοπροσφοράς που εικονίζεται στην ερωτική σχέση του Θεού με τον άνθρωπο («εις Χριστόν και εις την Εκκλησίαν», όπως λέει το τελετουργικό).
Οι Χριστιανοί που μετέχουν στο μυστήριο του ευχαριστιακού δείπνου δεν ζητάνε να ακυρωθεί κάθε άλλο δείπνο, κάθε άλλη λήψη τροφής. Και όσοι χριστιανοί μετέχουν στο μυστήριο του Γάμου δεν απαιτούν να θεωρείται μόνο ο δικός τους γάμος νόμιμος και κάθε άλλος γάμος «παλλακεία και πορνεία». Δυστυχώς, υπάρχουν και τραγικά αθεολόγητοι επίσκοποι, όπως και μικρονοϊκού ηθικισμού ζηλωτές, που θεωρούν τον εκκλησιαστικό γάμο σαν θρησκευτική νομιμοποίηση της «αμαρτωλής» καθεαυτήν σεξουαλικότητας. Γι’ αυτό και μάχονται να καταστήσουν υποχρεωτικό για όλους το ευτελισμένο θρησκευτικό φολκλόρ της φιέστας με το νυφικό και τα κουφέτα, το ρύζι και τον χαβαλέ.
Δεν θα ήταν αυθαίρετο να ισχυριστεί κανείς ότι η χρεοκοπία του θεσμού του γάμου σήμερα και η σαρωτική αύξηση των διαζυγίων οφείλονται, σε σημαντικό ποσοστό, στην αλλοτρίωση του εκκλησιαστικού Μυστηρίου του Γάμου: Ο ασκητικός χαρακτήρας του έρωτα, το άθλημα της αυθυπέρβασης και αυτοπροσφοράς, δεν λειτουργεί σαν μέτρο και κριτήριο ποιοτικής αποτίμησης της σχέσης.
(16-3-2008)
Αναδημοσίευση από τις “Επιφυλλίδες” του Χρήστου Γιανναρά
http://giannaras.wordpress.com/2008/03/16/16_3_8/#more-194
Επίσης δείτε ένα πολύ καλό κείμενο που δημοσίευσε το Μανιτάρι του Βουνού.
